شمس فخرى گويد :
بيت
شاهى كه بر مخالف درگاه خويشتن * از كينه مرغزار كند همچو مرغزن
و در نسخهء وفائى مرزغن « 1 » آمده و متمسك به اين بيت رودكى شده :
شعر
هر كه را راه بر زغن باشد * گذر او بمرزغن باشد
و در فرهنگ نيز مرزغن آورده و مرزغان - باضافهء الف - نيز آمده و بمعنى دوزخ نيز آورده [ 1 ] .
مزد دندان
- زرى را گويند كه بعد از ضيافت درويشان بايشان دهند [ 2 ] .
موژان
- [ بضم ميم بازاى فارسى ] چشم پر كرشمه باشد . مثالش فرخى « 2 » گويد :
شعر « 3 »
خوى گرفته لالهء سيرابش از تف نبيد « 4 » * خيره گشته نرگس موژانش از خواب خمار
و نرگس شكفته را نيز موژان گويند و در تحفه موجان نيز به اين معنى است [ 3 ] .
مويان
- يعنى نوحهكنان [ 4 ] . مثالش انورى گويد :
شعر « 3 »
مويهگر گشت زهرهء مطرب * بر جهان و جهانيان مويان
ميتين
- [ بكسر ميم و تاء و سكون هر دو ياى حطى ] تيشه و كلنگ كه سنگ بدان كنند .
مثالش آغاجى « 5 » گويد :
شعر « 3 »
بتندى چنان اوفتد بر برم * كه ميتين فرهاد بر بيستون
ميهن
- [ بكسر ميم و سكون ياء و فتح هاء ]
هامش
( 1 ) - « س » : مزارغن .
( 2 ) - « س » : فخرى .
( 3 ) - « س » ندارد .
( 4 ) - « س » : به نبيد .
( 5 ) - بجز « ك » : اعاجى .
( 1 ) معنى آتشدان نيز دارد در برهان .
( 2 ) دندان مزد .
( 3 ) پوزان ( برهان ) و در برهان معنى چشم خواب آلود و نرگس نيم شكفته و شخص خواب آلود نيز دارد .
( 4 ) و گريان . و جمع موى نيز هست بر خلاف قياس ( برهان ) .