لييدن
- [ به دو ياى حطى . به وزن رسيدن ] يعنى خائيدن [ 1 ] .
لوشن « 1 »
- [ بضم لام و كسر شين معجمه ] گلى تيره كه در ته حوض و جوى و امثال آن باشد [ 2 ] .
حكيم اسدى گويد :
بيت
نهالى بزبرش ز لوشن بدى * زبر چادرش آب روشن بدى
- و غليزن نيز بمعنى گل تيره است و اين بيت را براى غليزن نيز آوردهاند برين نهج كه « 2 » :
شعر « 2 »
نهالى بزيرش غليزن بدى
و چون بهر دو طريق درستست ما نيز بر هر دو لغت نوشتيم - .
لويشن
- [ به وزن كشيدن ] همان لويش « 3 » مرقوم [ 3 ] .
لوسيدن
- [ بسين و دال مهملتين . به وزن بوسيدن ] فريب دادن و فروتنى كردن [ 4 ] .
لوكيدن
- [ به وزن لوسيدن ] يعنى به زانو و دست رفتن بچهء خرد « 4 » و غيره [ 5 ] .
لنديدن
- [ بضم لام ] يعنى خود به خود سخن گفتن از روى خشم . مثالش سراج الدين راجى گويد :
بيت
اگرچه هميشه به نشخوار بود * شب و روز لنديدنش كار بود
لخشيدن
- [ به خاء و شىء معجمتين ] به وزن و معنى لغزيدن باشد [ 6 ] . مثالش حكيم سنائى گويد :
شعر « 2 »
از تو بخشودنست و بخشيدن * از من افتادنست و لخشيدن
- اين بيت را بر شخشيدن نيز نوشتيم چه در حديقه بهر دو طريق به نظر رسيده و هر دو درست است بمعنى لغزيدن - .
مع الواو
لاتو
- [ بضم تا ] در فرهنگ بمعنى نردبان
هامش
( 1 ) - « س » : لوش .
( 2 ) - « س » ندارد .
( 3 ) - « س » : لوشن .
( 4 ) - اصل : خورد .
( 1 ) و جاويدن ( برهان ) .
( 2 ) لجن . لژن . لژم . حمأ ( عربى ) .
( 3 ) لويشه . لواشه . لباشه .
( 4 ) و چاپلوسى كردن ( برهان ) .
( 5 ) در برهان معنى درشت و ناهموار راه رفتن نيز دارد .
( 6 ) يعنى پاى از پيش بدر رفتن و افتادن .