بيت « 1 »
عارض « 2 » چو شود كناك و نبود صادق * ميدان كه بنزديك طبيب حاذق
از خوردن معجون بفسج « 3 » گردد * بر مادهء مرض طبيعت فائق
كنجك
- [ بضم كاف و سكون نون تازى ] چيزى بود كه ديدنش سرور آورد و به عربى طرفه خوانند .
و - بفتح كاف - نام درختى است كه آن را سارشكدار و درخت پشه نيز گويند [ 1 ] .
كندك
- [ بضم كاف و فتح دال مهمله و سكون نون ] ريزهء نان باشد .
كوژانوك
- [ بضم كاف و نون بازاى فارسى ] پرهء كليدان را گويند [ 2 ] .
كوكنك
- [ بضم كاف اول و فتح دوم و نون ] مصغر كوكن كه بمعنى جغد باشد . مثالش خيالى سبزوارى گويد :
شعر « 4 »
آواز ناى و حسن كجا سير گاه كو * ويرانها و خلق درو همچو كوكنك
كوكلك
[ به وزن كوكنك مرقوم ] در فرهنگ بمعنى غوزهء پنبه كه وا شده باشد آمده [ 3 ] .
كولاك
- [ به وزن روپاك ] موج بزرگ . و كلاك - به وزن خمار - نيز گويند .
كالك
- [ بفتح لام ] مصغر كال بمعنى اخير و لهذا خربزهء نارسيده را كالك گويند [ 4 ] .
كسنك
- [ بسين مهمله و نون . به وزن قسمت ] در فرهنگ غله باشد كه ميان ماش و عدس باشد مقشر كرده بگاو دهند و گاو را خوب فربه كند و كرسنه نيز گويند [ 5 ] .
كزلك
- [ بكسر كاف و لام ] كارد خرد باشد .
مثالش مولانا جامى گويد :
بيت « 1 »
حرف نوشته بدل طفل خرد * كزلك نسيان نتواند سترد
و بمعنى نوك تيغ و دشنهء كج نيز آمده و در فرهنگ - بكاف فارسى [ 6 ] - آورده و بمعنى نوعى از قلمتراش كه سرش برگشته و دنبالهاش باريك باشد « 5 » حكيم سوزنى نيز گويد :
هامش
( 1 ) - « س » ندارد .
( 2 ) - در « الف » متن ابتدا عاشق بوده است و بعد خط زده و بالاى سطر افزودهاند : عارض .
( 3 ) - بجز « ن » : بنفشج .
( 4 ) - كلمه از « ن » است .
( 5 ) - تا علامت ستاره را در صفحهء بعد « الف » در حاشيه دارد .
( 1 ) گويا از تجزيهء لفظ بلكنجك ( بسيار خوش آيند ) ناشى شده باشد . و كلمه شاهدى هم ندارد ( فرهنگ نظام بنقل از حاشيهء برهان ) .
( 2 ) كوژنوك . تزه .
( 3 ) برهان گويد غوزهء پنبه را گويند كه هنوز نشكفته باشد .
( 4 ) در برهانست كه آن را به عربى خضف خوانند و نيز بمعنى كدوى استاد حجام آورده است .
( 5 ) : رعى الحمام عربى ( برهان ) . كرشنه ( در تداول مردم قزوين ) .
( 6 ) يعنى : گزلك .