بيت
چون بر افروزى رخ از باده كله سازى يله * دستهايم شيك گردد پايهايم شيشله
شيرينك
- مصغر « 1 » شيرين و در فرهنگ نوعى از جوشش باشد كه بر اندام اطفال پديد آيد و شيرينه و شيرونه نيز گويند « 2 » و در كتب طبى نوعى است از كچلى كه بر سر اطفال بهم مىرسد و شهده نيز گويند چه رطوبتى مثل شهد چسبنده از آن ظاهر مىشود * .
شوالك
- [ به وزن دوالك ] مرغيست كه هر زمان برنگى نمايد . بتازى ابو براقش خوانند .
شولك
- [ به لام . به وزن كوچك ] اسب تيز رو باشد « 21 » . مثالش هماى و همايون گويد :
نظم « 3 »
در آورد بر شولك تيز پاى * چو درياى آتش در آمد ز جاى
شاك
- سينه بند زنان باشد و آن را سماخچه و شاماك نيز گويند و بمعنى جامهء كوچك كه كودكان پوشند و يا مردان در وقت كار نيز « 4 » آمده « 22 » و در ادات بمعنى بز نر نيز به نظر رسيده . مثالش حكيم سوزنى گويد :
بيت « 5 »
چو گرگ گرسنه اندر فتد ميان رمه * چه ميش چه بره دندانش را چه بخته چه شاك
و معنى بخته گذشت در باى مع الهاء .
شچك
- [ بضم سين و سكون جيم فارسى ] جهندگى سينه باشد و آن را زغنك و سچك بسين مهمله نيز گويند و به عربى فواق نامند كذا فى الشرفنامه اما در ادات الفضلاء بضم جيم فارسى آورده و در مؤيد بمعنى آواز دم اسب و شتر و امثال آن باشد در وقت رفتن . « 23 » .
شنكرك
- [ بفتح شين و سكون نون و راء و ضم كاف ] بادريسهء دوك باشد كه آن را سنگرك و شولك « 6 » نيز گويند و شنگوك نيز به نظر رسيده كه بجاى راء واو باشد .
شاماك
- [ به ميم . به وزن خاشاك ] همان شاك مرقوم كه سينه بند زنان باشد اما در سامى آمده كه شاماك جامهء باشد كوچك كه كودكان پوشند ، يا مردان در وقت كار پوشند .
شبان فريوك
- [ بفتح شين و فا و واو و كسر راى مهمله ] شپرك « 7 » باشد در شرفنامه و در نسخهء ميرزا شبان فريبك آمده و گفته كه
هامش
( 1 ) اصل : مخفف . ( متن تصحيح قياسيست ) .
( 2 ) تا علامت ستاره را « الف » در حاشيه دارد .
( 3 ) كلمه از « ن » است
( 4 ) « س » كاليز .
( 5 ) « س » ندارد .
( 6 ) « ب » : سولك .
( 7 ) « ب » : شب پرك .
( 21 ) در برهان نام مركب اسفنديار و بمعنى بادريسهء دوك نيز هست .
( 22 ) اين معنى در برهان نيست .
( 23 ) در برهان شچك نياورده است .