و شهرير نيز گويند بحذف واو مثال معنى اول شرف الدين شيرازى مؤلف تاريخ وصاف فرمايد :
[ بيت ]
بشهريرت سهيل آيد پديدار * همى تابنده همچون جبههء يار
مثال معنى دوم لبيبى گويد :
بيت
چو در روز شهرير آمد به شهر * ز شادى همه شهر را داد بهر
و شهريور در فرهنگ نام ملكى نيز باشد كه موكل است بر آتش و فلزات و تدبير مصالحى « 1 » كه در ماه شهريور واقع شود به دو متعلق است مؤيد اين معنى حكيم فردوسى گويد :
بيت
ز شهريورت باد فتح و ظفر * بزرگى و تخت و كلاه و كمر
شذكار
- [ بفتح شين و سكون ذال معجمه ] زمينى كه شيار « 2 » كرده باشند و تخم افكنده .
مثالش شمس فخرى فرمايد :
زمين خاطر كردم شيار و تخم ثنات * در آن فكندم تا خود چه آيد از شذكار
و شنكار نيز گويند « 3 » . كذا فى التحفه و شنكار نام داروئيست نيز كه آن را حسن الحمار « 4 » گويند به عربى و در فرهنگ بضم شين آمده .
شذكار و شديار هر دو بمعنى زمينى كه به جهت زراعت شكافته باشند . « 1 » ناصر خسرو نيز فرمايد :
بيت
گل خوشبوى پاكيزه است اگر چند * نرويد جز كه در سرگين و « 5 » شذكار
و حكيم سنائى نيز فرمايد :
بيت
گاهت از راه مزرعت فكند * جرم كيوان چو خوك در شدكار *
شذيار
- [ بذال معجمه و ياى حطى ، به وزن پروار ] در تحفه زمينى باشد كه گاو رانده باشند كه تخم بكارند . « 21 » .
شور
- مشغله و آشوب و غوغا باشد . مثالش شيخ سعدى گويد :
بيت
نه مطلب كه آواز پاى ستور * اگر عشق دارى سماعست و شور
و ديگر بمعنى بر هم زننده و آميزنده و بمعنى امر به اين معنى آمده ؛ مشور يعنى بر هم زده مشو و غوغا مكن . چنان كه حكيم اسدى گويد :
بيت
بهر كار در زور كردن مشور * كه چاره بسى جاى بهتر ز زور
و ديگر در فرهنگ بمعنى ورزيدن نيز آورده مثالش هم او « 22 » گويد :
بيت
هامش
( 1 ) « س » : مصاع .
( 2 ) « س » : سيار .
( 3 ) از اينجا تا علامت ستاره را « الف » در حاشيه دارد .
( 4 ) « س » : حشن ابخار .
( 5 ) « س » واو ندارد .
( 21 ) در برهان معنى شيار هم دارد يعنى زمينى كه جهت زراعت بشكافند .
( 22 ) يعنى : اسدى .