و معروفى نيز گويد :
بيت « 1 »
نگر ز سنگ چه مايه بهست گوهر سرخ * ز خستوانه چه مايه بهست شوشترى
خشاوه
- [ بشين معجمه و واو . به وزن فتاده ] پاك كردن جاليز باشد از خس و خاشاك در نسخهء وفائى و شمس فخرى بمعنى زمينى « 2 » آورده كه از براى زراعت پاك كرده باشند و فرموده :
بيت
بهر بومى كه باشد اهتمامش * نباشد حاجت زرع خشاوه
و در مؤيد [ بسين و راء مهملتين ] « 21 » آورده بمعنى شاخهاى زياده از درخت دور كردن « 22 » .
خشته « 3 »
- [ بكسر خا و سكون شين معجمه و فتح تا ] مفلس و بىبرگ باشد مثالش ابو العباس گويد :
بيت « 1 »
معذور كن اى شيخ كه گستاخى كردم * زيرا كه غريبم من و مجروحم و خشته
خشتچه
- آنچه در زير بغل دوزند و خشتك نيز گويند . مثالش عماره گويد :
بيت « 1 »
بجاى خشتچه گر مشك نافه بردوزى * همايچ « 4 » كم نشود بوى گنده از بغلت
و بمعنى آيينهء زانو نيز به نظر رسيده و در سامى خشتره « 5 » نيز به اين معنى آمده .
خفچه
- [ به وزن كفچه ] در نسخهء حسين وفايى نوشته زر و سيم باشد . مثالش « 6 » مسعود سعد گويد :
( بيت )
پشتش چو خفچه خفچه و آن خفچها همه * در بسته همچو پهلوى مردم بيكدگر
و يكى از اكابر نيز گويد :
نظم « 6 »
اكنون بوقت آنكه برم شانه سوى موى * در شانه مىپديد شود خفچهاى سيم
و در فرهنگ بمعنى موى چند از سر و كاكل و زلف كه يك جا جمع شود و بمعنى شاخ نازك « 7 » راست نيز آمده و مثال معنى اول اين بيت را آورده كه شاعر گويد :
آن خفچهء مشكريز دلبر * كردست مرا بغم گرفتار
هامش
( 1 ) كلمه در « س » نيست از « الف » است .
( 2 ) « الف ( در متن ) : زمين ( بالاى سطر به خط جديدتر ) زمينى .
( 3 ) « س » : خسته .
( و اين اصح مىنمايد )
( 4 ) « س » : آنچه .
( 5 ) « س » : خشتر . ( در برهان نيز خشتره است اما مىنمايد كه خشتژه باشد ) .
( 6 ) كلمه از « ن » است .
( 7 ) « ن » : باريك .
( 21 ) يعنى : خساره .
( 22 ) در برهان صورت اول نيز بمعنى پيراستن يعنى برين شاخهاى زيادتى درخت نيز هست .