globulin )
- لا ) مىتواند آنتىبادى
( antibody )
يا پادتن تشكيل دهد . آنتىبادىها موادى هستند كه مىتوانند حمله ويروسها و باكترىها و ساير موجودات ذرهبينى بيمارىزا را خنثى نمايند . براى بيماريهاى مختلف پادتنهاى ويژهء متفاوتى وجود دارد .
در هر زمان كه به يك نوع بيمارى مثلا به سرخك مبتلا مىشويم ، پادتن مربوط به سرخك در خون تشكيل و فعال مىشود و اين پادتن در خون باقى مىماند و در مورد اغلب بيماريها به اين ترتيب مصونيت ايجاد شده و ديگر به آن بيمارى مبتلا نمىشوند .
مثلا با واكسيناسيون ، مانند واكسيناسيون بيمارى فلج اطفال
( Poliomyelitis )
معمولا مقدار خيلى كمى از ويروس مرده يا ويروس غير فعال و ضعيفشدهء بيمارى را وارد بدن مىكنند كه موجب تحريك خون براى تشكيل پادتن مخصوص آن بيمارى كه براى خنثى كردن حمله و مبارزه با ويروس بيمارى لازم است بشود . وجود يك پادتن ممكن است ايجاد مصونيت در برابر ابتلاى به بيمارى خاص در انسان نمايد . و يا حد اقل بدن را آماده دفاع در برابر آن بيمارى نموده و در نتيجه بيمارى خيلى خفيف و قابل تحمل شود .
گاماگلوبولين همچنين به سلولهاى ميكروبخوار
( Scavenger cells )
كمك مىكند كه ميكروبهاى بيمارىها را احاطه كرده و ببلعند .
پروتئينها در مبادله مواد غذايى بين سلولها و مايعات بين سلولى و همچنين بين نسوج و خون و لنف نيز نقش مؤثرى دارند و كمك مىكنند . هروقت كه شخص مقدار ناكافى پروتئين مىخورد و پروتئين بدن كم مىشود تعادل مايعى بدن مختل شده و در نتيجه نسوج بدن مقدار غير طبيعى مايع در خود گرفته و متورم مىشوند .
پروتئينها مواد ثابت و بدون تغييرى كه براى مصرف در تمام عمر در نسوج بدن به وديعه گذارده شدهاند نيستند . بلكه مرتبا در حال تغيير و تبديل مىباشند . تعدادى از مولكولها يا قسمتى از مولكولهاى آنها هميشه در حال تجزيه و شكسته شدن و تعدادى ديگر بعنوان جانشين آنها از نو ساخته مىشوند . و اين تغييرات نشان مىدهد كه غذاى روزانهء ما هميشه بايد داراى پروتئين باشد و اين حتى در دورانى كه بدن در حال