از روشنايى روز ، سطح توليد سروتونين در مغز را در اشخاصى كه به اين تغييرات مقدار نور حساسيت دارند ، پايين مىآورد . در كوششى براى حل اين مشكل و براى اينكه توليد سروتونين افزايش يابد و افسردگى كاهش پيدا كند يا از بين برود ، عدهء زيادى از اين قبيل اشخاص در ساعات روزهاى كوتاه و تاريك زمستان به عنوان خوددرمانى مقدار زيادى هيدراتهاى كربن مىخورند . دكتر وورتمن معتقد است كه در حقيقت مكانيسم تأثير شكر براى كاهش افسردگى ظاهرا شبيه داروهاى صناعى ضد افسردگى است و ديده شده است در بعضى جوامع همينكه مصرف هيدراتهاى كربن افزايش مىيابد نرخ خودكشى كاهش مىيابد . و بررسىهاى كالبدشكافى در مورد اشخاصى كه خودكشى كردهاند اغلب نشان مىدهد كه مقدار سروتونين در مغز آنها خيلى كم است . و برحسب تحقيقاتى كه محققان مؤسسات ملى بهداشت به عمل آوردهاند ، بر خلاف تصور عمومى شواهدى در دست نيست كه شكر در كودكان و نوجوانان موجب فعاليت و تحرك زياد و رفتارهاى آنچنانى شده باشد ، بلكه درست برعكس ، شكر و خوراكىهاى شيرين در جوانان ايجاد آرامش مىكند .
مستثنياتى بر مشاهدات فوق
عدهاى از اشخاص از جمله دكتر وورتمن كه خود را نيز يكى از آن عده مىداند ، اصولا از به دو تولد ساختمان بدن و مغز آنها طورى است كه عكس العملهاى آنها در مورد شكر برعكس ساير مردم است ، مثلا شكر و ساير انواع هيدراتهاى كربن براى آنها خوابآور نيست ولى باعث تمركز بيشتر و هوشيارى بيشتر مىشود ، اين قبيل اشخاص كه به مشتاقان شكر و شيرينى معروفاند هر وقت احساس ميل شديد به خوردن شكر يا شيرينى مىكنند ، طبق نظر دكتر وورتمن قبل از دسترسى به آن حالت احساس سستى و كمى انرژى و ناراحتى مىكنند و پس از خوردن شيرينى يا شكر ، حالشان بهجا آمده و كمتر احساس ناراحتى مىكنند و بيشتر مىتوانند تمركز داشته و احساس آرامش بيشترى مىنمايند . و به علاوه هر وقت كه دارويى براى افزايش سروتونين مغز به اين قبيل اشخاص داده مىشود ، ميل شديد آنها به شكر كاسته مىشود . و به اين ترتيب معلوم مىشود كه به دلايل خاص نامعلومى در شيمى مغز آنها كمبودهايى وجود دارد .