نيشكر براى اشخاص مسلول و داراى اسهال مضر است و در موارد دلپيچه و اشخاص صفراوىمزاج نبايد مصرف شود ، زيرا ايجاد خون صفراوى مىكند خصوصا اگر در موارد گرسنگى مفرط خورده شود . و اگر با روغن و ترشى خورده شود ايجاد بلغم مىكند . در صورت بروز عوارض ناخوب شكر بايد از بادام و شير تازه و آب انار و به و تباشير و كاهو استفاده نمود .
بديهى است براى بيماران مبتلا به بيمارى قند نيز خوردن شكر در حد بيش از مقدار مجاز از طرف پزشك ممنوع مىباشد و خواص فوق در مواردى است كه خوردن نيشكر و شكر از جهات مختلف براى شخص منع نشده باشد .
در جريان استخراج قند از نيشكر مادهاى به نام ملاس گرفته مىشود كه از نظر دارويى مصارفى دارد كه جداگانه شرح آن داده مىشود .
نظرى به تحقيقات علمى جديد در مورد خواص درمانى شكر
در حالى كه اغلب مردم فكر مىكنند كه شكر يك مادهء تحركزا مىباشد و بخصوص در اطفال ايجاد فعاليت مفرط مىكند ، بهطور كلى تقريبا عكس آن است ، و شكر يكى از آرامبخشها مىباشد و در مورد اغلب سيستمهاى اعصاب آثار آرامكننده دارد . شخص را آرام مىكند ، تمركز را افزايش مىدهد و انسان را خوابآلود مىكند .
و در اغلب زخمها نظير عسل التيامبخش است .
نقش شكر در مغز انسان
افسانهها و باورهاى كهن دال بر اين است كه خوردن شكر موجب مىشود كه انرژى بيشترى ايجاد شود ولى طبق صدها تجربهء علمى كه در ام - آى - تى « 1 » انجام شده ، نشان داده مىشود كه مقدار قند در خون هيچ رابطهاى با سرحال بودن و يا انرژى شخص ندارد . قدرت تفكر و تمركز شخص هيچ مربوط به مقدار قند خون نيست بلكه مربوط به چگونگى شيمى مغز است . و خوردن قند يا غذاهاى قندى و شيرين باعث ايجاد تغييرات فيزيولوژيكى و تغييراتى در شيمى مغز مىشود كه در نتيجه آرامش ايجاد مىشود ، نه اينكه انرژىزا مىباشد .
خوردن شكر و ساير انواع هيدراتهاى كربن ، ورود انسولين به خون را تحريك و
هامش
( 1 ) .MIT