اسكوربيك اسيد « 1 » . در نژادهاى وحشى سيب مقدار ويتامينها بيشتر است . در ميوهء رسيدهء سيب ماليك اسيد ، سيتريك اسيد ، لاكتيك اسيد و سوكسينيك اسيد وجود دارد و قسمت عمدهء جمع كل اسيدهاى سيب را ماليك اسيد تشكيل مىدهد .
در دانهء سيب علاوه بر آميگدالين در حدود 25 درصد روغن ثابت و مقدارى نيز از انزيمهاى مختلف وجود دارد .
در هريك صد گرم قسمت قابل خوردن ميوهء سيب خام مواد زير يافت مىشود :
آب حدود 85 گرم ، هيدراتهاى كربن 5 / 13 گرم ، كلسيم 7 ميلىگرم ، آهن 3 / 0 ميلىگرم ، سديم 1 ميلىگرم ، پتاسيم 110 ميلىگرم ، ويتامين
A
حدود 90 واحد بينالمللى ، تيامين 03 / 0 ميلىگرم ، رايبوفلاوين 02 / 0 ميلىگرم ، نياسين 1 / 0 ميلىگرم ، ويتامين
C
4 ميلىگرم و فسفر 10 ميلىگرم .
خواص - كاربرد
در هند : خوردن ميوهء سيب براى جلوگيرى از يبوست مفيد است و ملين مىباشد .
دمكردهء پوست درخت سيب به عنوان تببر و در موارد تبهاى نوبهاى ، تب مالاريا و تبهاى صفراوى تجويز مىشود . ريشهء آن طبق نظر [ استوارت ] در چين به عنوان ضد كرم و خنككننده و خوابآور استفاده مىشود
[ G . I . M . P ]
و در مدارك ديگر پوست ريشهء آن عامل اصلى ذكر شده است . برگ درخت سيب مدر است و از دمكردهء آن براى رفع التهاب كليه و مثانه استفاده مىشود . ميوهء سيب ضد اسهال ، ملين ، مدر و آرامكننده است و توصيه اين است كه با پوست خورده شود . سيب پخته ملين است و براى رفع بىخوابى مفيد است . سيب مانع تشكيل اسيد اوريك در بدن مىشود و خوردن آن براى نقرس ، روماتيسم و تصلب شريانها مفيد است . عصارهء سيب يا آب تهيهشده از فشردن سيب رسيدهء شيرين در موارد سرماخوردگى ، گرفتگى صدا و سرفه آثار نافع دارد .
در مقالهء پزشكى كه در مجلهاى به نام داروى امريكايى در سال 1927 منتشر شده آمده است كه سيب براى درمان انواع شرايطى كه منجر به اسيدوز در بدن مىشود و همچنين براى نقرس ، روماتيسم ، زردى و انواع اختلالات كبد و كيسهء صفرا و بيمارىهاى اعصاب و پوست كه ناشى از نارسايى كار كبد باشد و ازدياد ترشى و حالات مسموميتهاى داخلى مختلفه مفيد است .
هامش
( 1 ) .Ascorbic acid