[ سوره حجر ]
آيه : 29 فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ
موضوعات : خلقت انسان - مراحل خلقت - دميدن روح در جنين منبع : آياتى كه از علوم مىگويند صفحات : 47 تا 48 « پس هنگامى كه كار آن را پايان رسانيدم در او از روح خود دميدم » « 1 »
از اين آيه به خوبى استفاده مىشود كه انسان از دو چيز مختلف آفريده شده كه يكى در حد اعلاى عظمت و ديگرى ظاهرا در حد ادنى از نظر ارزش . جنبهى مادى انسان را گل بدبوى تيرهرنگى تشكيل مىدهد و جنبه معنوى او را چيزى كه به عنوان روح خدا از آن ياد شده است . البته خدا نه جسم دارد و نه روح و اضافهى روح به خدا به اصطلاح اضافهى تشريفى است و دليل بر اين است كه روحى بسيار پرعظمت در كالبد انسان دميده شده است . لذا قوس صعودى اين انسان آنقدر بالاست كه به جايى مىرسد كه جز خدا نبيند و قوس نزولىاش آنقدر پايين است كه از چهارپايان هم پايينتر خواهد شد . « 2 »
هامش
( 1 ) . حجر / 29 .
( 2 ) . تفسير نمونه ، ج 11 ، ص 81 .