كتابهاى درسى پزشكان ايران در شبهقارهء پاكستان و هند
يكى از وسائل عمده ارتباط و اتحاد شبهقارهء پاكستان و هند و ايران تأليفاتيست كه پزشكان ايران در قرون ششم هجرى و ادوار بعد منتشر كردند كه كلا يا جزوا جزو مواد درسى پزشكى درآمد . اينست كه دانشجويان مدرسههاى پزشكى اسامى اين مؤلفين را با احترام مىبرند و محفل آنان از ذكر ايشان خالى نمىباشد . و بسبب آثار بزرگشان اسم آنان تا امروز زنده مانده هست . بعضى از ايشان مانند بو على بن سينا و ابو بكر محمد بن زكرياى رازى و على بن عباس مجوسى و سيد اسماعيل جرجانى از برجستهترين مؤلفين بودهاند و بعضى از تأليفات آنان مثل القانون و الحاوى و كامل الصناعة و ذخيرهء خوارزمشاهى و غيره امروز هم جزو مواد درسى پزشكى است .
هند اسلامى از اينگونه تأليفات پزشكى ايران خيلى استفاده كرد حتى بعلاوه كتب مؤلفين مزبور كتابهاى ديگرى هم كه در گيلان و اصفهان و شيراز و همدان و طبرستان و سمرقند و هرات منتشر گشته بميهن ما رسيد و در كتابخانههاى كشور ما وجود دارد - پزشكان ما اين تأليفات را براى گسترش فكر و افزونى اطلاعات به كار مىبرند . از جمله چندين كتاب بعد پزشكى در عهد علائى و بعد از آن بسبب اهميت جزو مواد درسى بودند ، قانون بو على بن سينا و مختصرات و تفاسير آن مشهور است . در پزشكى قديم مواد درسى ما بالعموم بر كتب ذيل مشتمل بود :
1 - قانونچه ، تاليف محمود بن محمد بن عمر چغمينى خوارزمى .