بر پايه اين حديث يارىرسانى و كمك به ديگران ، مخصوص مؤمنان و مسلمانان نيست ؛ زيرا كاربرد واژه « عبد » در سخن امام صادق ، همه انسانها - مؤمن و كافر - را در بر مىگيرد ؛ ازاينرو تعاون و همكارى انسانها با يكديگر به منظور بر طرف كردن مفاسد و خطرهايى كه جوامع انسانى را تهديد مىكند مختصّ گروه خاصى نيست و همه انسانها ، حتى كافران و معاندان با رسول خدا ( ص ) را نيز شامل مىشود . نمونه اين يارىرسانى و عاطفه انسانى را مىتوان در سيره پيشوايان اسلام و معصومان به خوبى مشاهده كرد .
پيامبر اكرم ( ص ) مشركان مكه را در جنگ بدر آب داد و پيش از فتح مكه اموالى را به كافران مكه - كه با ايشان در حال جنگ بودند - بخشيد .
حضرت امير مؤمنان ( ع ) نيز در حال جنگ آب را بر مردم بصره نبست و سيد شهيدان ، حضرت امام حسين ( ع ) حرّ و سپاهش را كه براى جنگ با ايشان گسيل شده بودند ، حتى اسبان و شترانشان را سيراب ساخت ، ( تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 336 ) حال آنكه اگر امام ( ع ) اين آب را ذخيره مىكرد خود و خاندانش در روز عاشورا سيراب مىشدند . در روايتى از پيامبر خدا ( ص ) دراينباره چنين آمده است : « براى سيراب كردن هر انسان تشنه پاداشى است . » ( بحار الانوار ، ج 74 ، ص 370 ؛ جامع الاخبار ، ص 39 . )
آلودگى هوا :
هنگامى كه در يك صبح زود به دور از دود برآمده از ماشينها و كارخانهها ، نفس عميق كشيده و دمها و بازدمها را تكرار مىكنيم احساس شادابى و سبكى به ما دست مىدهد و درمىيابيم كه هواى پاك و لطيف چه اندازه در نشاط و سلامت انسان مؤثر است . در اهميت و ارزش هواى پاك ، همين بسكه حيات آدميان و حيوانات بدان وابسته است و سازوكارهاى درون بدن انسان با آن تنظيم مىگردد . هر مقدار هوا پاكتر و لطيفتر باشد تندرستى و سلامت جسمى و شادابى و نشاط روحى انسان افزونتر خواهد بود . هواى پاكيزه كسالت ، خستگى و افسردگى را مىزدايد و در ژرفاى وجود آدمى تازگى و طراوت مىآفريند . حضرت امام صادق ( ع ) فرمود : « اى مفضّل ! . . . بايد از اين نسيم كه آن را هوا ناميدهاند و سودمندىها و مصلحتهاى نهفته در آن آگاه باشى و بدانى كه