حيات را از بيرون از وجود آدمى ، در بدن انسان مىدمد و در روحيه و رفتار او اثر مىگذارد . » « و حسبك بهذا النّسيم المسمّى هواء و ما فيه من المصالح فانّه حياة هذه الابدان . . . . » ( بحار الانوار ، ج 3 ، ص 219 )
در آيات قرآن و سخنان معصومان ( ع ) اصول ، قواعد و كلياتى آمده است كه مسأله آلودگى هوا از مصاديق آن بهشمار مىآيد . خداوند در سوره اعراف آيه 56 . مىفرمايد :
( وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها )
« در زمين پس از اصلاح آن فساد مكنيد . » و در سوره بقره آيه 195 مىفرمايد :
« وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ »
« خود را با دستان خود به هلاكت نيفكنيد . »
و در سوره بقره آيه 213 . مىفرمايد
« وَ مَنْ يُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ »
« هر كس نعمت خدا را كه براى او آمده و در اختيار او گذاشته شده [ از روى ناسپاسى ] به نقمت مبدل سازد ، خدا سخت كيفركننده است . » و در سوره ابراهيم آيه 38 مىفرمايد :
« أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ »
« و آيا به كسانى كه شكر نعمت خدا را به كفران تبديل كردند و قوم خود را به سراى هلاكت آوردند ، ننگريستى . »
حضرت امام صادق ( ع ) به نقل از پدران خود از پيامبر خدا ( ص ) از مسموم كردن سرزمين ( محيط زيست ) مشركان نهى فرموده است ( كافى ، ج 5 ، ص 38 ) فقهاى اماميه در كتابهاى فقهى خود از آلوده كردن هوا به وسيله دباغى و پسماندههاى ديگر منابع آلاينده منع كردهاند . اين فتوا جايز نبودن آلوده كردن محيط زيست را تأييد مىكند .
آلودگى آبها :
از على ( ع ) روايت شده كه نبايد در آبهاى جارى ادرار كرد : چه آنكه در آن زيستكنندگانى وجود دارند . نيز از آلوده كردن سواحل رودها و چاهها نهى شده است . بر پايه رواياتى بايد ميان چاههاى آب و چاههاى توالت فاصله باشد تا آبهاى چاهها آلوده نگردد و . . . .
آلودگى خاك :
خاك عنصرى است كه نزد بسيارى از انسانها بىارزش جلوه مىكند ؛ چه آنكه بىهيچ زحمت و منتى در اختيار انسان قرار مىگيرد . اما حقيقت چيز ديگرى است .