آمد و آن را به وى دادند و به طريق شب پيش به سر بردند . روز سيّم نيز روزه داشتند و آن يك صاع كه باقيمانده بود نان كردند و شب به دستور سابق اسيرى آمد و آن را گرفت و ايشان به همان حال گذرانيدند تا صبح روز چهارم .
بعد از آن امير المؤمنين عليه السّلام دست آن دو شاهزاده را گرفت و رفتند پيش رسول صلّى اللَّه عليه و آله . آن حضرت چون نگاه به ايشان كرد ديد از گرسنگى مىلرزند برخاست و با ايشان آمد تا خانه . فاطمه عليها السّلام را نيز ديد به همان حال در محراب نشسته و چشمهاى وى از گرسنگى فراخ گرديده ، ناگاه در اين اثناء جبرئيل عليه السّلام نازل شد و اين سوره را آورد . )
[ آيات نازله در شأن على ع ] - [ علت جمع آمدن « صادقين » ]
و فرموده است :
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
« 1 » ؛ يعنى جمعى كه انفاق مىكنند مال خود را در شب و روز و پنهان و آشكارا اجر ايشان پيش خداى تعالى است و خوف و ترسى نيست برايشان و حزين و دلگير نيستند ايشان .
و روايات قريب به تواتر رسيده است به اينكه مراد به اين آيه ، امير المؤمنين عليه السّلام است « 2 » و نيست خلافى در اينكه آن حضرت از سعى دست مبارك خود آزاد كرده است جماعتى را كه از بسيارى نمىتوان شمرد ، وقف كرده است زمينهاى بسيار را كه آنها « موات » بوده است آن حضرت احياء كرده است .
پس جمع شده است اين صفات در آن حضرت بعد از آن خداى عز و جل فرموده است :
وَ أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَى الزَّكاةَ
« 3 »
هامش
( 1 ) سوره بقره ، آيه 274 .
( 2 ) « مناقب ابن مغازلى » ص 280 ، « مناقب خوارزمى » ص 281 .
( 3 ) سوره بقره ، آيه 177 .