؛ يعنى نماز كرده است و زكات داده .
و اين نيز اشاره به آن حضرت است به دليل قول وى :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
« 1 » ؛ يعنى به درستى كه ولى شما خداست و رسول وى و جمعى كه ايمان آوردند و نماز مىكنند و زكات مىدهند و حال آنكه در ركوعاند .
و اتفاق كردهاند اهل نقل بر اينكه آن حضرت بود كه زكات داد در حال ركوع در نماز . « 2 » ( و آن چنان است كه آن حضرت در نماز بود و چون به ركوع رفت سائلى آمد و سؤال كرد آن حضرت دست مباركش را حركت داد و انگشترى كه داشت انداخت و آن سائل برداشت پس اين آيه نازل شد .
پس اين وصف مطابق است با وصفى كه در آيهء سابق بود و مشارك است در معنى پس مراد به آن نيز آن حضرت است . بعد از آن خداى تعالى فرموده است :
وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذا عاهَدُوا
« 3 » ؛ يعنى و جمعى كه وفا مىكنند به عهد خود .
نيست احدى از صحابه مگر اينكه شكسته عهدش را در ظاهر ، يا اينكه در باب وى اين مذكور شد خواه راست و خواه دروغ غير از امير المؤمنين عليه السّلام ، از براى آنكه ممكن نيست مر احدى را گمان كند كه آن حضرت شكست آنچه را عهد كرده با رسول صلّى اللَّه عليه و آله از نصرت و مواسات و مهربانى ؛ پس مخصوص شد اين وصف نيز به آن حضرت .
بعد از آن فرموده است :
هامش
( 1 ) سوره مائده ، آيه 55 .
( 2 ) « تفسير طبرى » جزء 6 / 389 ، « تفسير كشّاف » 1 / 649 ، « تفسير سمرقندى » 1 / 424 ، « تفسير نيشابورى » 2 / 605 .
( 3 ) سوره بقره ، آيه 177 .