و ) : وقتى عرق بيمار خشك شد ، غذائى را صرف كند ؛ خصوصا اگر اشتها هم داشته باشد . وقت تغذيه را بهتر است در همان اوقات روزمرّهء صرف غذايش قرار دهد و نيز بايد بايد تا قبل از روز هفتم ، غذايش آش جوجه ، يا گوشت لطيفى [ چون پرندهها و برّه ] با اسفناج و شويد و نعناع پخته ، يا نخوداب زيرهدار ساده قرار دهد و پس از هفتم ، همين اغذيه را با سكنجبين ، يا سركه و قند ، يا آب تمر هندى يا كجرات چاشنىدار مصروف دارند .
از دوازدهم تا شانزدهم : در اين روزها بايد در صدد تهيهء مسهل مشروب باشند ؛ منتهى خيلى مواظب باشند كه مسهل را در روز خفت اعراض صرف كنند و نيز در ابتداى بروز نوبه و حالت تهوع و تقاضاى قىء نخورند ؛ زيرا در ابتداى بروز نوبه ، احتمال قىء و يقين بر عروض اضطراب و زحمات ديگر است و باوجود تهوع ، يقينا قىء خواهد كرد ؛ امّا اگر اضطراب يا قىء بهطور اتفاقى روى داد ، بايد به مالش دست و پاها و گرم نمودن فم معده و استعمال اطليه از عود قمارى و صندل سرخ و گل داغستان كه در گلاب خيسانيده باشند بر فم معده و سينه و موضع قلب اقدام نمود ؛ امّا اگر عمل مسهل به تأخير افتاد ، آن را با شيرههايى از تفالهء دواى مشروب « 1 » ، يا لعاب خطمى و شيرهء كافشه و شكر سرخ و روغن بادام تدارك كنند .
در ايام شرب مسهل ، نبايد آب بخورند و اگر تشنه شدند ، تا نخوداب نخورده است بايد عرق كاسنى را با عرق گاو زبان گرم يا سرد را با اندكى نبات - يا بىنبات - كرارا بياشامند .
بعد از سه چهار دفعه عمل ، آن هم در صورت بروز اشتهاى صادق ، نخوداب زيرهدار را بايد غذاى بيمار نمود .
از شانزدهم تا بيست سوم : يك روز در ميان همان مسهل را بياشامد - البته درصورتىكه در روز شرب مسهل ، اعراض شديده بروز نكند - و نيز قبل از
هامش
( 1 ) . يعنى آن تفالهها را با اندكى آب جوشانيده و آن آب را اماله كنند . م .