عداوت نگذرد . ماه و سال و گردش فصول او را به سر محبت نياورد مانند عداوت شيطان بر انسان ، و اولاد ابو سفيان نسبت به آل عمران . بنى اميه خواه در جاهليت و خواه در اسلام بر يك حال بودند و هميشه با بنى هاشم بغض و عداوت مىنمودند و هرگز با آل مصطفى - صلى الله عليه و آله - با صدق و صفا نبودند . اما قسم دوم عارضى است و آن چنان است كه بذاته خود عداوت ندارد و به صفات شنيده عداوت كند و به صرافت طبع خود به آن عداوت نيز ميل ندارد بلكه در حقيقت ، كمال محبت دارد اما در عالم صورت از آن محبت غفلت ورزيده و به سبب عدم معرفت از وجود معنى غافل گرديده . چون مانع رفع شود و غفلت دفع گردد آفتاب محبت از مشرق دل برآيد و شب كدورت و ظلمت كور ، طريق عدم پيمايد مانند بعضى از اصحاب رسول - عليه السلام - كه ابتداى حال با سرور اوليا صفا نداشتند و عاقبتالامر ، لواى اخلاص بر سپهر ارادت افراشتند و در ركاب نصرت انتساب آن حضرت ، مال و جان و عرض و ناموس ايثار كردند و جمعى از ايشان در جنگ جمل و صفين شهيد شدند چنانكه حر بن يزيد رياحى - سلام الله عليه - در ابتداى كار با امام حسين - عليه السلام - با كدورت بود و آخر معلوم شد كه كدورت نبود بلكه محبت بود كه در عاقبت خود را به جلوه درآورد .
مجملا آن بزرگوار در سال هفتصد و نوزده ( 719 ) هجرى مطابق سال چهارم از جلوس سلطان ابو سعيد چنگيزخانى داعى حق را اجابت فرموده در محلهء شش گيلان [ ششكلان ] به خاكش سپردند .
آن بزرگوار را خوارق عادات بسيار است و بارها ظهور دولت عليهء صفويه - انار الله برهانهم - را خبر مىداد . اللهم صل على و آله اجمعين .
در بيان احوال ذوق اوليا حضرت دوست خدا « 1 »
اصل آن بزرگوار از روم بوده . در زمان دولت سلاطين ايلكانيان و فرقهء چوپانيان ظهور كرده بود . قبر و مرقد آن بزرگوار در نزد اهل روم خيلى عزيز و محترم بود و هرگز با نظر
هامش
( 1 ) . روضة الاطهار ، ص 41 .