آن بزرگوار ازهد و اعبد اهل روزگار بود . دائم اوقات در مسجدى كه به مسجد شاهى مشهور بود منزل داشت و هر روز يك دفعه يا دو دفعه از براى تطهير و تجديد وضو از مسجد خارج شده باز رجوع مىفرمود . بعد از وفات آن حضرت در جوار شاه سليمان جايش دادند . اگرچه صاحب روضة الاطهار نوشته كه مسجد شاهى را بعد از وفات آن بزرگوار در روى قبرش بنا كردند لكن ما روايت او را از رياض الابرار نموديم و اعتماد ما بر آن زيادهتر است از روضة الاطهار .
گويند در ايام قديم روز شنبه وقفهء زيارت آن بزرگوار بود چنانچه شرح و قرار زيارتش در روضة الاطهار مرقوم است . رحمة الله عليه .
تاريخ وفات آن بزرگوار در سال هفتصد و هفتاد و هفت ( 777 ) هجرى « 1 » در سال دوم از جلوس سلطان حسين بن سلطان بن اويس بن شيخ حسن بزرگ ايلكانى واقع شده .
قاضى محيى الدين « 2 » : اسم مباركش محمد [ 43 ] فرزند ارجمند عز الدين قاضى است .
اصل آن بزرگوار از بلدهء قزوين است و قضاوت تبريز در آن اوان به عهدهء باكفايت او بود .
صاحب روضة الاطهار و رياض الابرار هر دو نوشتهاند كه در حين قضاوت ايشان كسى را با پادشاه زمان دعوا واقع شده محضر به طلب پادشاه فرستاد . چون پادشاه تقيد تمام به شريعت داشت به مجلس قاضى حاضر شده قاضى مطلقا تعظيم ننموده پادشاه را با مدعى يك جا نشانده بعد از رفع دعوا تعظيم رسميه را به عمل آورده عذرخواهى نمود و گفت كه غرض ، اظهار عدالت و متابعت پادشاه بود به شريعت .
از آنجا كه خود آن بزرگواران تاريخ وفات قاضى را در سال ششصد و نود و هشت دانستهاند معاصرين آن بزرگوار از سلاطين اباقا خان يا احمد خان يا بايدو خان يا ارغون خان بودهاند . اينچنين سعادت از ايشان بعيد مىنمايد زيرا كه عقايد ايشان ابدا به اسلام
هامش
( 1 ) . دوباره مصحح محترم روضة الاطهار تاريخ صحيح را به پاورقى برده و تاريخ غلط را در متن قرار دادهاند .
سلطان حسين ايلكانى از 777 تا 784 حكومت مىكرده است . متن روضة الاطهار : « 677 » پاورقى « 777 » .
( 2 ) . روضات الجنان ، ص 126 ؛ روضة الاطهار ، ص 97 .