توپ مرواريد ، يا توپ مقدس كه زنها برايش حرفهاى معجزهآميز داشتند ، لذا هر شب جمعه و هر شب عزيز مخصوصا دختران دم بخت كه گردش جمع شده ، از رويش بهطرف پايين سريده ، به پرههاى چرخش از پارچههاى رخت خود ، يا چارقد و مثل آن دخيل مىبستند . توپى ناندانى و دلال محبت قراولان و اعضاى قراولخانه كه كسى بدون پرداخت حق الحفاظ و جلب رضايت كشيكچىهاى آن نمىتوانست نايل به بستن دخيل و مخصوصا سر خوردن از روى آن بشود ، و بىپولهايشان كه در صورت زيبا بودن ترضيه خاطرشان كنند . تا زمان رضا شاه كه زيارت و دخيل بستن به توپ غدغن و آخر كه چرخهايش در قورخانه تعمير و رنگ شده در خيابان سوم اسفند ، محوطهء دانشكده افسرى قرار داده شد .
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 73
مساهمون: جعفر شهرى باف
ص٧٣