مرغى « 3 » و گل سرخى « 4 » ، پشتى « 5 » ، پادرى « 6 » ، ساعت و از اين قبيل ، تا چه در شأن خود يا شأن گيرندهء آن در نظر گرفته باشند . « 7 »
مهمانى رفتن
هرگز نزديك ظهر و سر ظهر و اول غروب جهت مهمانى بخانهء كسى نميرفتند و ميگفتند باشد كه صاحبخانه چيزى در منزل نداشته خجالت بكشد و يا فراهم كردنش برايش غيرمقدور بوده شرمنده بشود ، اگرچه براين عقيده نيز بودند كه ( مهمان هركه ، در خانه هرچه ) ولى با همه احوال چون خود در كار پذيرائى مهمان دقت و مبالغهء بىحد داشتند و مهمان را حبيب خدا خوانده اين روحيه را
هامش
( 3 ) . چينىهاى ظريف نازك گل برجسته از بهترين چينىهاى زمان كه نقوش آن با گل و بلبل و شاخ و برگهاى پركار زينت شده بود .
( 4 ) . ظروف چينى اعلا ، البته نه مانند مرغى ، بلكه در نقش غير برجسته از نوع گل سرخى و مثل آن در سرويسهاى چهل تا صد و چهل پارچه كه تقريبا همه خانوادههاى متوسط و بالا و خانوادههاى كمتر از ايشان را اشباع كرده بود . قيمت از سرويس چهارده و پانزده تومان ، تا چهل و چهار پنج تومان .
( 5 ) . چيزى كه هنوز هم شناخته مىباشد ؛ اسبابى جهت قرار دادن در پشت براى نشستن مانند بالش بزرگ ، با رويهء مخمل و كركر ( نوعى پارچهء ضخيم گلدار كه غالبا پردهها را نيز از آن ميدوختند ) و قاليچه و آستر بتناسب رويه و درونى از پنبه .
( 6 ) . قاليچهء كوچك كه ميان درگاه ، يا جلو پا بيندازند .
( 7 ) . سه كار تعيين كنندهء شخصيّت افراد مىباشد ، اول : قاصد يا واسطه كه جهت توسط ميان دو كس يا كارى اعزام بكنند . دوم : نامه كه به كسى نويسند . سوم : هديه ، يا پيشكشى كه به كسى فرستند . در اين صورت چون كسى را شهامت فرستادن هديهء درخور يا وسيله و توانائى مالى پيشكش لايق نبود ارجح ، راه نفرستادن اختيار مينمود بر اين عقيده و دستور كه ( سفرهء نينداخته بوى مشك ميدهد ) كه البته هم پيش بد و ناشايست فرستادن نفرستادن ارجح است .