تخطي إلى المحتوى الرئيسي

طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 149

مساهمون:

ص١٤٩
بادمجان - مرغ بىجوجه بادمجان ، كه از يكى دو سه شاهى ، تا سه چهار عدد دو شاهى داد ميزدند . كدوئى ؛ آى كدوى مسمّا - كدوى دولابه مسمّا - كدوى تازه ، مال اكبرآباد - آى كدوى خورشتى - كدوى سرخ كردنى - كدوى يتيمچه - كدوى تازه جون ميده برا قليه ، و به نرخ‌هاى بادمجان و كمتر از آن‌كه رويشان قيمت گذاشته ميشد . كه همه‌ى اينها را با آواز و لحن و صداى خوش داد ميزدند و در معامله و فروش كه با برخورد از آن بهتر ، چنانچه دو قوم و خويش و دوست شفيق با هم حرف ميزدند . سبزىفروش ؛ آى سبزى قرمه - سبزى پلو - سير تازه - گشنيز و شبت و شنبليله . آى تره و جعفرى . سبزى خوردن - سبزى آش داريم آ . كلى فروشهائى كه سبزى را بار الاغ به دوره آورده و دسته‌اى ميفروختند . از قرار هر دسته‌ى يك منه ( بيش از 3 كيلو ) يك تا دو شاهى و در كم شدن و اواخر پائيز كه برداشت آخرشان بود كه به سه چهار شاهى ميرسيد و خانه‌دارها كه براى خشك كردن ميخريدند . گيلاس‌فروش ؛ گيلاس اولين ميوه‌اى بود كه بعد از تربچه نقلى و خيار نوبرانهء گلخانه‌اى به بازار آمده ، اول با سبد و سپس بر روى گاله‌ى الاغ كه زير گاله را از كاه پر نموده رويش را مجمعه‌مانند تخت ميكردند عرضه‌ى فروش كرده داد ميزدند : آى گيلاس پيوندى - يكى يك گوجه گيلاسه - مال اصفهون گيلاسه - گيلاس ببر ، حسرت نبر گيلاسه - چاركى « 88 » شش شاهى « 89 » گيلاس .
هامش
( 88 ) . چارك ، يك‌چهارم من ، 750 گرم . ( 89 ) . هر شاهى معادل يك‌بيستم ريال .
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 149 | جعفر شهرى باف