دارند كه مطيع وىاند نهايت بيشتر اينجزيره [ را ] پادشاهيست در نهايت عظمت و جبروت و از بندر الى پاىتخت او پنجاه روز است « 1 » و هيچكس از غريبه را رخصت اينكه بپاىتخت رود نيست و عمارت آن پادشاه در حوالى كوهى كه معدن طلاست واقعست مشتمل بر دوازده مرتبه و در هر مرتبه مشتمل بر دوازده پله و در هر مرتبه عمارت همه از خشت طلا و نقره « 2 » و على اختلاف الروايات مسموع شد كه هر روز چندين وقر « 3 » طلا و نقره مقرر است كه از معادن دور رعايا قلع و قمع و بار كرده به فضاى بارگاه آن پادشاه آورده در آنجا بر روى هم جمع كنند و ديگر تصرف و ضبطى ندارد و صاحب روضة الصفا گفته كه مقدار مقرر از معادن بعيده است و انچه نزديك است بقلع و قمع آن نميپردازند و با اين وفور مردم آن ولايت را استعمال قدغن است چنانچه اگر ذرهء طلا در دست و خانه احدى يابند بنياد از ذريتش را برمىآورند و بر خلاف تعارف زيربادات ساكنان آنمكان هريك بكارى و شغلى اشتغال دارند و سپاه از رعيت و اصناف و محترفه از ساير مردم جدا ميباشند و لباس ميپوشند و سر ميتراشند و بعيش و خوشحالى روزگار ميگذرانند « 4 » و در زمان سابق فرنگيان پرتگال در بندر آنجزيره
هامش
( 1 ) - ر ك به تعليقات شماره 91
( 2 ) - بهترين نمونه قصور سلطنتى ژاپن كاخها كورجو( Hakurojo )در شهر هىمجىHimejiاست كه در سال 1609 ميلادى بنا گرديده ولى باوجود ارتفاع زياد 12 طبقه نمىباشد .
او دور يك شرحى تقريبا مشابه درباره قصر طلائى پادشاه جزيره جاوه نقل مىكند بگفته او : « اين قصر بيحدوحصر بزرگ است و پلههاى عظيم و پهن و بلند دارد كه يكدرميان از طلا و نقره ساخته شده است . به همين طريق زمين قصر از آجرهاى طلا و نقره پوشانده شده و ديوارهاى آن از طرف داخل به ورقهاى طلا مزين است . روى آنها تصوير قهرمانان از طلا حكاكى گرديده و همانگونه كه در اين قسمت از جهان براى قدوسين عمل مىشود ، دور سرشان دواير بزرگى از طلا تعبيه شده كه تمام آنها به سنگهاى قيمتى مزين است . علاوه بر اين سقفها هم همه از طلاى ناب مىباشد » ( كتاب ياد شده . ص 154 )
( 3 ) - وقر بار خر و استر برابر با 40 صاع ( فرهنگ آنندراج ) يا قريب به 118 كيلوگرم .
( 4 ) - در دوران حكومت خاندان تكوگاوا مردم كشور ژاپن ( باستثناء خانواده سلطنتى و نجبا و طبقهءetoيا بسيار پائين اجتماع ) به چهار طبقه : لشكريان( Samurai )- كشاورزان - پيشه وران و بازرگانان تقسيم مىشدند و هرگونه اختلاطى بين آنان ممنوع بود . هزينه زندگى مرفه لشكريان توسط كشاورزان تأمين ميشد كه علاوه بر بيگارى مجبور بودند قريب به نيمى از محصول خود را به اين كار اختصاص دهند . ر ك به تعليقات شماره 92