تخطي إلى المحتوى الرئيسي

سفينه سليمانى ( سفرنامه سفير ايران به سيام ) ( فارسى ) — صفحة 115

مساهمون:

ص١١٥
مراتب شروع بنواختن ناقوس كرده علامت آنست كه سكنه آنولايت برخاسته بطبخ اطعمه كه به زودى برطبق اظهار گذاشته در تفسير اكل و خوردن ايشان خواهد آمد پرداخته هركس قدرى از راتبهء خود در ظرفى گذاشته چون صبح روز شد از بتخانها عبدهء اصنام چنانچه حيوانات را مهار كنند « على قدر مراتبهم فى ازدياد الجهاله » در عقب يكديگر افتاده هريك ظروف از چوب و برنج و مس در زير بغل گرفته به دو پارچه كرباس زرد كه يكى را ساتر عورت و ديگرى را بلاتشبيه مانند ردا بر دوش و سرپوش ظروف مذكور كرده و بادزنى كه به شكل خاصى از نى بافته و يكى از علامات ايشانست و بعضى چتر پيزرى « 1 » بر بالاى سر برهنه ايشان باز كرده سر و پاى برهنه و بدن عريان و بر خلاف قاعده ايشان سر و ابرو و ريش كه ندارند با مژگان تراشيده « 2 » چون روى ايشان نديدنيست آن بادزن را پيش روى خود گرفته بكوچه‌ها و محلات و بازارها رفته و سئوال خود را برطبق اظهار گذاشته بدون اينكه زبان گشوده طلب نمايد « 3 » آمده سكنه انجا در نهايت رعايت و ادب از مأكولات خود قدرى برطبق ايشان ريخته روانه ميسازند چون خود را محروم از لذات دنيا ساخته‌اند آنچه ميگيرند بالتمام را هرچند مخالف يكديگر باشد ممزوج كرده بلع ميكنند و شبانه‌روزى بيكمرتبه اكل اكتفا نموده قناعت و امساك ميكنند و بمرتبهء ميرسانند كه هرچند شبانه‌روز باندك اكل و شربى ميسازند و تن برياضت داده خواب و خورش كم مىكنند و سكنهء انولايترا اعتقاد آنست كه اينجماعت هادى راه ضلالند و بدون وجود ايشان كار ما تباه است و از مال ما نصيب و بهره دارند و چيزى كه بايشان داده شود صرف و خوردن آن حرامست و در هفته يكشبانه‌روز نه اينكه آن روز معين باشد بلكه اول و هفتم و پانزدهم و بيست و هفتم از ماه را كه موافق ماه
هامش
( 1 ) - پيزر نوعى جگن كه در آب رويد . ( فرهنگ معين ) ( 2 ) - روحانيون بودائى موى سر و ريش و ابروى خود را ميتراشند . همچنين پس از اينكه كودك بودائى به سن تميز رسيد طى مراسمى كه سكن( Sokan )ناميده ميشد گرده‌اى از بالاى سر او را نيز ميتراشند . ( 3 ) - ر ك به تعليقات شماره 61
سفينه سليمانى ( سفرنامه سفير ايران به سيام ) ( فارسى ) — صفحة 115 | محمد ربيع بن محمد ابراهيم / عباس فاروقى