به دل بود و ميان آن كس كه به خداى خويش زنده بود .
( 17 / 1 ) - با نيازت . . . اين چند بيت و همچنين ابيات بعد ، از ترجيعبند عارفانهاى است به مطلع :
اى حريف شرابخانهء عشق * نوش بادت مى مغانهء عشق
كه تمامى آن در ديوان منصور حلّاج ص 230 نقل است و از مؤلّف كتاب مىباشد .
( 17 / 12 ) - ابو يعقوب نهرجورى - اسحاق بن محمّد . . . از پيران طريقت و مجاور مكّه بود . به سال 330 ه همانجا وفات يافت و مراد از ابو يعقوب سوسى ( در نسخه ما . . .
موسى » ابو يعقوب يوسف بن حمدان پير و مرشد نهرجورى است . ( ر . ك . ترجمهء قشيريه صفحهء 794 چاپ فروزانفر و قشيريه ص 74 ) .
( 17 / 19 ) - پيش از اين ديدى . . . از فخر الدين عراقى است . ( ر . ك . ديوان . مصحّح مرحوم سعيد نفيسى ص 91 ) .
( 17 / 20 ) - سلطان بايزيد بسطامى . عارف بزرگ ابو يزيد طيفور بن عيسى ( ف 261 ه ) . جدّش گبرى بود و مسلمان شد . از وى سخنان و كرامات بسيار نقل شده است ( ر . ك . تذكرة الاولياء و قشيريه ) و نيز اين سخن بايزيد ترجمهاى است منقول از قشيريه 141 .
( 18 / 3 ) - تا به كى ناله و فرياد . . . اين دو بيت مطلع غزلى است از مؤلّف ( ر . ك . ديوان حلّاج ص 26 ) .
( 18 / 8 ) - واسطى - مراد ابو بكر محمّد بن موسى عارف و عالم بزرگ است كه اصلش از فرغانه خراسان بود ولى به مرو نشست و همانجا به سال 320 وفات يافت ( قشيريه ) مطلب نيز مأخوذ از رسالهء قشيريه ص 141 است كه مؤلّف ترجمه و نقل كرده .
( 18 / 18 ) - گفت كلّ عمرت . . . اين اشعار از مثنوى مولاناست ( دفتر اول ص 75 ) .
ظاهرا كلمهء « لمؤلّفه » و عباراتى نظير اينها بر صدر اشعار از الحاقات يا اشتباهات كاتب است چه از مؤلّف ما ، شارح مثنوى ، با احاطهاى وسيع كه به اشعار مولانا داشته و حافظ آن بوده است ، چنين سهو و اشتباهى بسيار دور است . اصولا در نسخههاى خطّى قديم همچنين در اين نسخهء منحصر ما اشعار و منظومهها همه به دنبال مطلب نوشته شده و به سياق امروز كه از سر سطر آغاز مىشود نيست و در غالب اين كتب كلمات « شعر » ،