جَزاءُ أَعْداءِ اللَّهِ
« 1 »
النَّارُ
« 2 »
لَهُمْ فِيها
« 3 »
دارُ الْخُلْدِ جَزاءً بِما كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ . »
« 4 »
( 196 ) و أبد بقاء بىآخر را گويند ، چنانك ازل بقاء بىاوّل را گويند .
و هرچ أزلى باشد ، هم او أبدى باشد « 5 » از بهر آنك أزلى آن باشد كه متغيّر و منتقل و متبدّل نباشد « 6 » ، و آنچ متغيّر نباشد مر او را فنا نباشد ، از بهر آنك تغيّر از آثار فناست « 7 » ، و گرنه تغيّر نه فناست ، و چو نه فناست « 8 » بقا باشد [
a
62 ] و آنچ فنا نپذيرد « 9 » أبدى باشد يعنى بقاش را « 10 » آخر نباشد . و گفتند : « 11 » جوهر انسانى أبدى است ، يعنى او را بقاء بىآخر « 12 » خواهد بودن و ليكن وجود او بىاوّل نيست . « 13 » و گروهى از ثقات اهل تأييد گفتند : جوهر نفس أزلى است ، و اگر أزلى نبودى أبدى نشدى . اين است جواب از سؤالات و للّه الحمد على الكفاية . « 14 » « 15 » [
a
63 ]
.
XVIII
( اندر خواصّ ماه )
بيت 37 - 39
كسوف شمس بجرم قمر بوَد بيقين * قمر چو علوى و نورانى ، از چه گشت چو قار ؟
چرا كه نور فرو نگذرد ز شمس به ماه * چو آبگينه كه بيرون گذاشت نور از نار ؟
هامش
( 1 ) اللّه : -A( 2 ) النار : للنارA( 3 ) فيها : -A( 4 ) سورهء 41 ( فصلت ) آيهء 28
( 5 ) هم او ابدى باشدA: ( . . . ) باشدR( 6 ) متبدل نباشدR: مبتدل نباسندA( 7 ) فناستR: فناA( 8 ) و چو نه فناست : و چه نه فناستR، -A( 9 ) نپذيردR: بنيديردA( 10 ) باشد يعنى بقاش راA:
( باشد . . . ) ش راR( 11 ) گفتندA: + كهR( 12 ) بىآخرA: آخرR( 13 ) و ليكن . . . اول نيستA: ( لكن . . . ) ازل نيستR( 14 ) اين است . . . الكفاية : -R( 15 ) على الكفاية :
پس ازين جمله درAبيت سى و يكم قصيده آمده و بشرح آن در صفحاتa62 -b62 و پنج سطر ازa63 پرداختهاند ، و ما اين بخش را در صفحات 73 - 76 كتاب حاضر نقل كردهايم