كه پرى بود ، و آنچ عاصى نگشت فرشته شد « 1 » ، چنانك آنچ « 2 » عاصى شد « 3 » ديو گشت .
پس پديد آمد كه علّت فرشته شدن پرى طاعتست ، و علّت ديو گشتن « 4 » پرى معصيتست . و طاعت و معصيت جز بميانجى « 5 » رسول نباشد مر خداى را ، همچنين كه بحديث « 6 » آدم همىگويد : چو ابليس مر او را « 7 » طاعت نداشت ، سپس « 8 » از آنك « 9 » فرشته بود ، ديو گشت .
( 143 ) پس واجب آيد كه رسول هم سوى « 10 » پرى رسول بود و هم سوى مردم ، چنانك اندر كتاب حقّ همىگويد : « 11 » قوله
« قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقالُوا إِنَّا سَمِعْنا قُرْآناً عَجَباً يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ . »
« 12 » و ديگر جاى گفت مر رسول « 13 » خويش را كه « چو گروهى را « 14 » از پريان سوى تو فرستاديم « 15 » [
a
45 ] تا قرآن را « 16 » بشنوند ، گفتند : « 17 » گوش داريد ! و چو بشنودند ، سوى قوم خويش « 18 » شدند و گفتند : اى « 19 » قوم ما ! اجابت كنيد داعى خداى را » چنانك گفت : قوله
« وَ إِذْ
« 20 »
صَرَفْنا إِلَيْكَ نَفَراً مِنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُونَ الْقُرْآنَ فَلَمَّا حَضَرُوهُ قالُوا
« 21 »
أَنْصِتُوا . فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا إِلى قَوْمِهِمْ مُنْذِرِينَ »
« 22 » « 23 » . و ديگر جاى گفت « بگوى كه « 24 » اى « 25 » مردمان ! من پيغامبر خدايم « 26 » سوى « 27 » شما هر دو » يعنى مردم و پرى ، و لفظ « جميعا » همى
هامش
( 1 ) كه پرى بود . . . فرشته شدA: كه از براى آنچ عاصى نشد فرشته گشتR( 2 ) آنچR: آنكA( 3 ) شدA: شودR( 4 ) پس پديد آمد . . . ديو گشتنR: -A( 5 ) بميانجىR: ميانجىA( 6 ) بحديثA: حديثR( 7 ) چو ابليس مر او راA: چون ابليس سر او راR( 8 ) سپسR: پيشA( 9 ) از آنكA: آنكR( 10 ) هم سوىR: مر سوىA( 11 ) گويدR: گويندA( 12 ) سورهء 72 ( الجن ) آيهء 1 و 2
( 13 ) مر رسولR: و رسولA( 14 ) كه چو گروهى راA: كه چه گروهىR( 15 ) فرستاديمA: فرستادمR( 16 ) قرآن راR: قرآنA( 17 ) گفتند : و گفتندR A( 18 ) خويشR: -A( 19 ) اىR: -A( 20 ) و اذA: و لقدR( 21 ) قالواA: قالR( 22 ) فلما قضى . . . منذرينA:
-R( 23 ) سورهء 46 ( الاحقاف ) آيهء 28
( 24 ) كهA: -R( 25 ) اىR: -A( 26 ) خدايمR: خداىA( 27 ) سوىR: -A