محمد « ص » رسول خداست و آنان كه با اويند سختهايند بر كافران رحيمانند ميانه خود بينى ايشان را ركوعكنندگان سجودكنندگان كه جويند تفضلى از خدا و خوشنودى علامتشان در رويهاى ايشانست از نشان سجده اينست صفتشان در تورية و صفتشان در انجيل چون كشتى كه بيرون آورد سبزه نورسته نازكش پس قوى كرد آن را پس سطبر شد پس ايستاد بر ساقهايش كه بشكفت مىآورد زارعان را تا به چشم آرد بايشان كافران را وعده داده خدا آنان را كه ايمان آوردند و كردند كارهاى شايسته از ايشان آمرزشى و پاداش بزرگ ( 29 )
اوست آن كس كه فرستاد از عطا * بر هدايت مر رسول خويش را
هم بدين راست تا غالب كند * دين حق را بر هر آن دين از سند
حق بود كافى و هم بر وى گواه * كه محمد « ع » شد فرستاده إله
وانكسان كه با ويند از مؤمنين * سخت بر كفار و بس پر قهر و كين
بينى اى بيننده ايشان را مدام * راكع و ساجد بهر حال و مقام
از خدا جويند فضلى بر مزيد * همچنين خوشنودى او با اميد
هست ايشان را علامت در وجوه * از نشان سجدهء حق با شكوه
قصد از اين سيما بود نور شهود * كه بتابد از رخ اهل سجود
وان به بينند اهل عرفان و يقين * نى كسى كاو را نباشد نور دين
باشد اين وصف از نشان مؤمنان * گشته در تورية و انجيل آن بيان
يعنى ايشان را ستوده در كتاب * زين صفت رب العباد اندر ثواب
همچو دانهء كاشته كاندر نخست * شاخهها آرد برون باريك و سست
پس قوى گرداند آن را پس شود * او سطبر و سخت و بر ساق ايستد
آن چنان گر در تناور كه عجب * زو كنند اهل زراعت در طلب
اين مثال احمد « ع » است و مؤمنان * كه شدند ايشان بتدريج آن چنان
بعد ضعف اعنى قوى گشتند و سخت * همچو بعد از رستن و ماندن درخت
گفت اين تشبيه بهر اهل دين * تا شود كفار ز ايشان خشمگين
وعده كرد آن مؤمنانرا كردگار * كه بود كردارشان نيك از عيار
در جهان و در جنان پر نعيم * هستشان آمرزش و اجر عظيم
سورة الحجرات
[ سوره الحجرات ( 49 ) : آيات 1 تا 5 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 1 ) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمالُكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تَشْعُرُونَ ( 2 ) إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ ( 3 ) إِنَّ الَّذِينَ يُنادُونَكَ مِنْ وَراءِ الْحُجُراتِ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ ( 4 )
وَ لَوْ أَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتَّى تَخْرُجَ إِلَيْهِمْ لَكانَ خَيْراً لَهُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 5 )
بنام خداوند بخشاينده مهربان
اى آن كسانى كه ايمان آورديد پيشى گيريد ميانه دو دست خدا و رسولش و بترسيد از خدا بدرستى كه خدا شنواى داناست ( 1 )
اى آنان كه ايمان آورديد بلند مسازيد آوازهاتان را بالاى آواز پيغمبر و نه بلند خطاب كنيد مر او را در گفتار چون بلند گفتن برخى از شما مر برخى را كه ناچيز شود كردارهاتان و شما نميدانيد ( 2 )
بدرستى كه آنان كه پست ميسازند آوازهاشان را نزد رسول خدا آنها آنانند كه آزمود خدا دلهاشان را براى پرهيزكارى براى ايشانست آمرزش و مزدى بزرگ ( 3 )
بدرستى كه آنان كه ندا ميكنند ترا از پشت