مر ايشانراست عذابى سخت ( 26 )
و اگر فراخ كرده بود خدا روزى را براى بندگانش هر آينه ستم كردند در زمين و ليكن فرو ميفرستد به اندازه آنچه خواهد بدرستى كه او ببندگانش آگاه بيناست ( 27 )
و اوست كه فرو ميفرستد باران را بعد از آنكه نوميد شدند و منتشر ميگرداند رحمتش را و اوست خداوند ستوده ( 28 )
و از آيتهاى اوست آفريدن آسمانها و زمين و آنچه پراكنده كرد در آن دو از جنبنده و او بر جمع كردنشان چون خواهد تواناست ( 29 )
و آنچه برسد شما را از حادثه پس به آنست كه كسب كرد دستهاى شما و در ميگذرد از بسيار ( 30 )
و نيستيد شما عاجزكنندگان در زمين و نيست مر شما را از غير خدا هيچ دوستى و نه يارىكننده ( 31 )
آمد آيت ام يقولون افترى * بر خدا بست او دروغ از خود كجا
پس حق ار خواهد نهد مهرت بدل * گر كنى قصد دروغ از محتمل
يعنى اين قرآن دليل صدق اوست * مفترى كى از خدا آيات كوست
مىكند نابود باطل را خداى * هم كند اثبات حق را ز اقتضاى
يا كلام خود كه وحى صادق است * هر سخن كز وحى باشد فايق است
حق بداند آنچه اندر سينههاست * وانچه پندارند كان بر افتراست
اوست آن كس كه پذيرد توبهها * از عبادش هم كند عفو از خطا
هم بداند از پسند و ناپسند * هر عمل كز عمد و سهو ايشان كنند
يستجيب الذين آمنوا * كرده هم باشند اعمال نكو
هم برايشان فضل خود سازد مزيد * كافران را هم بود رنجى شديد
رزق گر حق ميگشادى بر عباد * ميگذشتند از طريق اقتصاد
فتنه ميكردند يعنى در زمين * اغلب اينسانند ز اهل كفر و دين
ليك بفرستد به مقدارى كه خواست * وان بوفق حكمت اندر اقتضاست
زانكه او باشد به حال بندگان * دمبدم دانا و بينا بالعيان
او فرستنده است باران را فرو * بعد از آنكه نااميد آيند ازو
رحمت خود را نمايد منتشر * بر جبال و بر صحارى مستمر
تا از آن نشو و نما يابد نبات * او ولى است و ستوده در صفات
وز علاماتش بقدرت در يقين * هست خلق اين سماوات و زمين
وانچه در اين هر دو باشد منتشر * از هر آن جنبندهاى در جهر و سر
هم توانا باشد او بر جمعشان * چون كه خواهد اين جهان با آن جهان
بر شما هر چه از مصيبت ميرسد * زان بود كه كسب كرديد آن ببد
او نمايد عفو بسيار از گناه * آنكه را اميد عفو است ازاله
مر شما عاجزكننده نيستيد * در زمين حق را بعقل ار زيستيد
هم نباشد دوستى جز كردگار * مر شما را كارساز اعنى و يار
[ سوره الشورى ( 42 ) : آيات 32 تا 40 ]
وَ مِنْ آياتِهِ الْجَوارِ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلامِ ( 32 ) إِنْ يَشَأْ يُسْكِنِ الرِّيحَ فَيَظْلَلْنَ رَواكِدَ عَلى ظَهْرِهِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ( 33 ) أَوْ يُوبِقْهُنَّ بِما كَسَبُوا وَ يَعْفُ عَنْ كَثِيرٍ ( 34 ) وَ يَعْلَمَ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِنا ما لَهُمْ مِنْ مَحِيصٍ ( 35 ) فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى لِلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ( 36 )
وَ الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ وَ إِذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ ( 37 ) وَ الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِرَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَمْرُهُمْ شُورى بَيْنَهُمْ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ( 38 ) وَ الَّذِينَ إِذا أَصابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنْتَصِرُونَ ( 39 ) وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ( 40 )
و از آيتهاى او كشتيهاى روانست در دريا چون كوهها ( 32 )
اگر خواهد ساكن گرداند باد را پس كردند ايستادها بر پشتش بدرستى كه در هر آينه آيتهاست مر هر صبركننده شكرگزارى ( 33 )
يا هلاك گرداند آنها را به آنچه كسب كردند و عفو كند از بسيارى ( 34 )
و ميدانند آنان كه مجادله ميكنند در آيتهاى ما كه نيست مر ايشان را هيچ گريزگاهى ( 35 )
پس آنچه داده شديد از چيزى پس مايهء تعيش زندگانى دنياست و آنچه نزد خداست بهتر و پايندهتر است از براى آنها كه گرويدند و بر پروردگارشان توكل ميكنند ( 36 )
و آنان كه اجتناب ميكنند از كبيرهاى گناه و كارهاى زشت و چون خشم ميگيرند ايشان عفو ميكنند ( 37 )
و آنان كه اجابت نمودند مر پروردگارشان را و بر پاى داشتند نماز را و كارشان مشورتست ميان خود