گر نبد سبقت گرفته مر كلام * از خدا تا وقت آنكه برده نام
حكم كرده ميشدى ما بينشان * از عذابى سخت و بد بر عينشان
وانكسان كه داده گشتند از كتاب * از پس بگذشتگان در انتساب
قصد از ايشانند ترسا و يهود * يا كه كفار قريش اندر نمود
كامد اين قرآن پس از چندين كتاب * بهر ايشان وز عطا بگشود باب
پس در آن كردند شك با شدتى * آن چنان شكى كه بود از ريبتى
پس به اين تقريب فاذع فاستقم * آنچه را باشى تو مأمور از مهم
باش ثابت يعنى اندر دعوتت * هم بهر حكمى رسد هر نوبتت
هم مكن تو پيروى ز اهوائشان * وانچه خوانندت بران زار ايشان
مشركان گفتند بدهيمت يقين * مال و دختر گر كه برگردى ز دين
آمد آيت كاين مقالاتست خام * تو بدعوت باش يكدل بر انام
بگرويدستم بگو من بر صواب * آنچه را حق كرده نازل از كتاب
همچنين مأمورم از رب الكرم * بر سويه بينتان باشم حكم
آن خدا كو خالق اشيا همه است * آفريننده شما و ما همه است
هست ما را مر جزاى كردهها * هم شما بينيد از كرده جزا
مىنماند از قوت حق ز آيتى * خصميى ما بين ما يا حجتى
ظاهر است و غالب اعنى ذو الجلال * در سخن نبود خصومت را مجال
زين سپس ديگر كس ار كرد احتجاج * آن نباشد جز عناد و جز لجاج
بين ما را جمع حق خواهد نمود * سوى او برگشت خواهد بود زود
حجت اندر حق كسانى كه كنند * زو اجابت كرده زان پس كه شدند
در ازل كردند توحيدش قبول * يا يهودان پيش از آن كايد رسول
بر وى از نعت و صفت مؤمن بدند * سر ز تمكينش چو آمد وا زدند
حجت ايشان را مگر در نزد رب * باطلست و هست بر ايشان غضب
هم عذابى باشد ايشان را شديد * شد بجنگ بدر آثارش پديد
[ سوره الشورى ( 42 ) : آيات 17 تا 19 ]
اللَّهُ الَّذِي أَنْزَلَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ وَ الْمِيزانَ وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيبٌ ( 17 ) يَسْتَعْجِلُ بِهَا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِها وَ الَّذِينَ آمَنُوا مُشْفِقُونَ مِنْها وَ يَعْلَمُونَ أَنَّهَا الْحَقُّ أَلا إِنَّ الَّذِينَ يُمارُونَ فِي السَّاعَةِ لَفِي ضَلالٍ بَعِيدٍ ( 18 ) اللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ ( 19 )
خداست كه فرو فرستاد كتاب را به حق و ميزان را و چه چيز آگاه كرد ترا شايد كه باشد قيامت نزديك ( 17 )
بشتاب ميخواهند آن را آنان كه نميگروند به آن و آنان كه گرويدند ترسندگانند از آن و ميدانند كه آن حق است آگاه باشيد بدرستى كه آنان كه شك ميكنند در قيامت هر آينه در گمراهى دورىاند ( 18 )
خدا صاحب لطف است ببندگانش روزى ميدهد آن را كه ميخواهد و اوست تواناى غالب ( 19 )
آن خدا كو خالق ارض و سماست * خود فرستاد اين كتاب از حق و راست
باز ميزان را كه باشد راه شرع * حاصل از عدل حقيقى ز اصل و فرع
شرع را زان گفت ميزان كه به آن * مىشود سنجيده اعمال كسان
يا بود ميزان پيمبر يا ولى * كه خفايا مىشود زو منجلى
گفت زان حيدر منم ميزان و راه * گردد از من رفع ريب و اشتباه
مؤمن و فاسق شدند اعنى پديد * فاسق است آن كز ولايش سر كشيد
هم قيامت بر قيامش قائم است * وين در ادوار ولايت دائم است
مر چه چيزت كرده دانا اى حبيب * بر قيامت شايد آن باشد قريب
بل يقين است اينكه از مژگان و مو * بر تو اقرب باشد آن بىگفتگو
وقت كشف سرّ آن نبود هنوز * پرده بردارد صفى تازان رموز
گر چه اندر ضمن گفتار و كلام * گفتهام اسرار آن را بالتمام
ليك تو نه تازهاى نه پارسى * تا بمطلب زان زبان يا زين رسى
نايدم باور كزين تفسير نيز * تو ز انكارت بفهمى هيچ چيز
بر قيامت ميكنند ايشان شتاب * آنكه بر وى نگروند از ناصواب
قصد استهزا بود ز اشتابشان * كان بود مستبعد از آدابشان
در هراس از حشر مؤمن بر سزاست * زانكه آن دانند باشد حق و راست
مىبدانيد آن كسانى كه جدل * مىكنند اندر قيامت بىمحل
در ضلالى بس بعيدند از عمى * چون خدا خواهد شود چبود ابا
حق بود بر بندگان خود لطيف * لطف باشد از قوى بر هر ضعيف
لطف يعنى در جزاى خير بيش * شكر اندك خواهد از مرزوق خويش
مر خصوصيات فضلش بر عبيد * زان بود باريكتر كايد پديد
هم از آن بسيار تز كايد بگفت * يا شود احصى بپندار و نهفت
يا كه لطفست آنكه خواهد بر امم * حسن حال و نفى سوء از دمبدم
ميدهد روزى بهر كس خواهد آن * قدر استحقاق روزى خوارهگان
هم توانا در ظهور مرحمت * هم بامرش غالب اندر مصلحت
[ سوره الشورى ( 42 ) : آيات 20 تا 23 ]
مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ ( 20 ) أَمْ لَهُمْ شُرَكاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ ما لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ وَ لَوْ لا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 21 ) تَرَى الظَّالِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا كَسَبُوا وَ هُوَ واقِعٌ بِهِمْ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي رَوْضاتِ الْجَنَّاتِ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ ( 22 ) ذلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ ( 23 )
كسى كه اراده مىكند زراعت آخرت را مىافزائيم او را در زراعتش و كسى كه اراده مىكند زراعت دنيا را ميدهيمش از آن و نيست مر او را در آخرت هيچ بهره ( 20 )
بلكه مر ايشانراست شريكان آئين نهادند براى ايشان از دين آنچه را دستورى نداد به آن خدا و اگر نبود