هنگامى كه شبانگاه ميكنيد و هنگامى كه بامداد ميكنند ( 17 )
و مر او راست ستايش در آسمانها و زمين و طرف آخر روز و هنگامى كه ظهر مىكنند ( 18 )
بيرون ميآورد زنده را از مرده و بيرون ميآورد مرده را از زنده و زنده ميگرداند زمين را پس از موت آن و همچنين بيرون آورده ميشويد ( 19 )
آفريد او خلق را از ابتدا * عود بدهد بعد مرگ آن جمله را
پس بسويش جمله ميگردند باز * بر حقيقت رجعت آرند از مجاز
اندر آن روزى كه بنمايد قيام * مر قيامت مجرمان اندر مقام
جمله ميگردند از حيرت خموش * نااميد از حال خود بيعقل و هوش
شافعى نبود مر ايشان را براست * هم ز انبازانشان در باز خواست
كافر ايشان خود بانبازان بوند * يا شريكانشان برى ز ايشان شوند
گردد آن روزى قيامت كه به پا * مردمان از هم شوند آن دم جدا
پس خود اما بگرويدند آنكه هم * كارها شايسته كردند از امم
پس بوند ايشان بروضه شاد و خوش * فارغ و آسوده از رنج و طپش
پس خود اما بگرويدند آنكه باز * بودشان تكذيب آيات از مجاز
هم لقاى آخرت پس آن گروه * فى العذاب محضرونند از وجوه
پس ورا تسبيح گوئيد از فزون * حين تمسون و حين تصبحون
يعنى اندر بامداد و وقت شام * بر نماز آورد ميبايد قيام
حمد مر او راست در ارض و سما * مىبوند اندر سپاسش ماسوى
وقت عصر و وقت ظهر آريد رو * از پى تسبيح و حمد ذات او
يا بهر حالى نهان و آشكار * حمد و تسبيحش كنيد از احتياط
زنده را آرد برون از ميت او * همچو انسان را ز نطفه تو به تو
يا كه عالم را ز جاهل در نژاد * يا موحد را خود از مشرك نهاد
همچنين ميت ز حد آرد برون * بر خلاف آنچه شد ذكر از شئون
مر زمين را زنده سازد بعد موت * همچنين آرد برونتان بعد فوت
[ سوره الروم ( 30 ) : آيات 20 تا 21 ]
وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ إِذا أَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ ( 20 ) وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْها وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 21 )
و از آيتهايش آنكه آفريد شما را از خاك پس آن گاه شما انسانيد كه پراكنده ميشويد ( 20 )
و از آيتهايش آنكه آفريد براى شما از خودهاتان جفتها تا آرام گيريد شما بسوى آنها و گردانيد ميانتان دوستى و مهربانى بدرستى كه در آن هر آينه آيتهاست براى گروهى كه تفكر ميكنند ( 21 )
اين بود ز آيات آن خلاق پاك * كه شما را آفريده است او ز خاك
اصلتان از خاك باشد كادم است * آفريد از خاكش اين نى مبهم است
يا ز نطفه اصلتان وان از خداست * وان غذا رويد ز خاك اين برملاست
منتشر گشتيد پس اندر زمين * چون بشر بوديد خلق از ما وطين
وز علامتهاش اينكه آفريد * مر زنان از نفسهاتان بر پديد
سويشان گرديد تا ساكن زود * از ره جنسيت و شكلى كه بد
هم پديد آورد ما بين شما * دوستى و مهربانى ز اقتضا
انّ فى ذلك لايات لقوم * كه بوند اهل تفكر بى زلوم
[ سوره الروم ( 30 ) : آيات 22 تا 25 ]
وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَ أَلْوانِكُمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْعالِمِينَ ( 22 ) وَ مِنْ آياتِهِ مَنامُكُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ابْتِغاؤُكُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ ( 23 ) وَ مِنْ آياتِهِ يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ ماءً فَيُحْيِي بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ( 24 ) وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ تَقُومَ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ بِأَمْرِهِ ثُمَّ إِذا دَعاكُمْ دَعْوَةً مِنَ الْأَرْضِ إِذا أَنْتُمْ تَخْرُجُونَ ( 25 )
و از آيتهايش آفريدن آسمانهاست و زمين و اختلاف زبانهاى شما و رنگهاى شما بدرستى كه در آن هر آينه آيتهاست براى دانايان ( 22 )
و از آيتهايش خواب شماست بشب و روز و جستن شماست از فضلش بدرستى كه در آن هر آينه آيتهاست براى گروهى كه مىشنوند ( 23 )
و از آيتهايش آنكه مينمايد شما را برق از راه بيم و اميد و فرو ميفرستد از آسمان آب را پس زنده ميگرداند به آن زمين را بعد از موت آن بدرستى كه در آن هر آينه آيتهاست براى گروهى كه مىيابند بعقل ( 24 )
و از آيتهايش آنكه بر پاى مىباشد آسمان و زمين بامرش پس چون خواند شما را خواندنى از زمين آن گاه شما بيرون مىآئيد ( 25 )