پس ربايدش پرنده يا فرود آردش به او باد در جايى دور ( 31 )
آنست كسى كه تعظيم علامتهاى خدا را پس بدرستى كه از پرهيزگارى دلهاست ( 32 )
مر شما راست در آنها منفعتها تا مدتى نام برده شده پس محل آن بسوى بيت عتيق است ( 33 )
پس گذارند آن مناسك را تمام * پيش از اين گفتيم شرحش در مقام
هم وفا بر نذرهاى خود كنند * هم طواف خانه در هر حد كنند
خانهء آزاد از طوفان و غرق * يا كسان را از تملك نزد فرق
يعنى از تفريق بين مردمان * تا شود مالك بخشتى كس بدان
اينت امر حج كه شد ذكر از نسق * كرد هر تعظيم حرمتهاى حق
مر ورا نزد خدايش بهتر است * هم جزايش در نكويى اكبر است
چارپايان بر شما باشد حلال * نوبت احرام يا در كل حال
غير از آنچه خوانده گردد بر شما * يعنى آنچه ميته است و ناروا
از پليدى پس نمائيد اجتناب * وان بود اصنام اندر انتساب
هم نمائيد اجتناب از قول زور * بتپرستى اصل كذبست و فجور
دين حق گيريد و ميل آن سو كنيد * بر خدا از غير شركى رو كنيد
طاعتش يعنى نمائيد از خلوص * بيش يا كم در عموم و در خصوص
وانكه شرك آرد به حق باشد چنان * كاوفتاد او بر زمين از آسمان
پس ربايندش طيور جيفه خوار * ميكنند اعطاى او را تار و مار
بادش اندازد بجايى يا كه دور * از مكانى مرتفع با صد قصور
حق امر اين بود در نزد خرد * وانكه تعظيم شعار اللَّه كند
پس خود آن باشد بتقواى قلوب * كه بود پاكيزه از نقص و عيوب
يا مزكّى از فساد اعتقاد * يا مبرّى از ضلال و ارتداد
آن شعائر شد مناسك بالتمام * خاص يا باشد بدن اندر كلام
اشتران كارند يعنى بهر نحر * خوب و فربه از هر آن وادى و شهر
مر شما را اندر آنها سودهاست * تا بوقت نام برده كان هدى است
يا مراد از نفع آن باشد ثواب * در قيامت حاصل از حكم كتاب
پس محل آن مناسك يا كه نحر * سوى آن بيت العتيق آمد بحر
مر محل نحر حج اندر مناست * جاى نحر عمره مكه بىخطاست
[ سوره الحج ( 22 ) : آيات 34 تا 38 ]
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِ فَإِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ ( 34 ) الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصَّابِرِينَ عَلى ما أَصابَهُمْ وَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ( 35 ) وَ الْبُدْنَ جَعَلْناها لَكُمْ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيها خَيْرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْها صَوافَّ فَإِذا وَجَبَتْ جُنُوبُها فَكُلُوا مِنْها وَ أَطْعِمُوا الْقانِعَ وَ الْمُعْتَرَّ كَذلِكَ سَخَّرْناها لَكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ( 36 ) لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها وَ لا دِماؤُها وَ لكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ كَذلِكَ سَخَّرَها لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداكُمْ وَ بَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ ( 37 ) إِنَّ اللَّهَ يُدافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ ( 38 )
و از براى هر امتى گردانيديم قربانى را تا ياد كنند نام خدا را بر آنچه روزى داد ايشان را از زبان بسته شتر و گاو و گوسفند پس إله شما إله واحد است پس مر او را منقاد شويد و بشارت ده فروتنان را ( 34 )
آنان كه چون ذكر كرده شود خدا بترسد دلهاشان و شكيبايان بر آنچه رسيد ايشان را و بر پاى دارندهگان نماز و از آنچه روزى داديمشان انفاق ميكنند ( 35 )
و شتران تنومند گردانيديم آنها را براى شما از علامتهاى خدا مر شما راست در آنها منافع دنيوى و اخروى پس ياد كنيد نام خدا را بر آنها صف زدهها پس چون فرود آيد پهلوشان پس بخوريد از آنها و بخورانيد قانع و معتر همچنين مسخر كرديم آنها را براى شما باشد كه شما شكر كنيد ( 36 )
هرگز نميرسد خدا را گوشتهاى آنها و نه خونهاى آنها و لكن ميرسد او را پرهيزگارى از شما همچنين مسخر كرد آنها را براى شما تا بزرگ داريد خدا را بر آنچه هدايت كرد شما را و مژده ده نيكوكاران را ( 37 )
بدرستى كه خدا كفايت مىكند از آنان كه ايمان آوردند بدرستى كه خدا دوست نميدارد هر خيانتكارى ناسپاسى را ( 38 )