بجايى بلند ( 57 )
آنها آنانند كه انعام كرد خدا بر ايشان از پيغمبران از فرزندان آدم و از آنانى كه برداشتيم با نوح و از فرزندان ابراهيم و اسرائيل و از آنان كه هدايت كرديم و برگزيديم چون خوانده شود بر ايشان آيتهاى خداى بخشنده و برو در افتند سجدهكنان و گريهكنندگان ( 58 )
كن به قرآن ياد از موسى كه او * هم موحد بود و هم پاك و نكو
بد فرستاده و نبى كرديم ما * مر ورا از وادى ايمن ندا
يعنى از طور آنكه بود آن دست راست * در مقام سر كه آن اقرب بماست
ساختيم از قرب او دارا ز كو * هم ببخشيديم از رحمت به او
همچو هارون كش برادر بود و يار * هم نبى از جانب پروردگار
كن به قرآن ياد اسمعيل گو * بود اندر وعده خود راستگو
هم فرستاده حق و پيغمبرش * كرده بد حق بر گروهى رهبرش
فرقهء گويند فرزند خليل * مرد او پيش از پدر بيقال و قيل
اين خود اسمعيل بن خرقيل بود * نيست دور ار باشد اينسان در شهود
حاصل آنكه بود آمر بر صلوة * اهل خود را هم بايتاء زكات
بد پسنديدهء حق اندر حال و كار * شاد مردى كش پسندد كردگار
ياد كن هم در كتاب ادريس را * بود صديق و نبى او از خدا
رفعتش داديم بر عالى مكان * يعنى اندر اوج علم و عرش جان
اين گروهند از نبيين آن كسان * كه بر ايشان داده نعمت بيكران
نى كه نعمت بهر ايشان خاص بود * بل بنعمت ذكر خاصان را نمود
يعنى ايشان بودهاند از آن فرق * كه بر ايشان بذل نعمت كرده حق
يعنى آن نعمت كه خاص اولياست * نى كه عام از بهر خلق بينواست
اين گروهند از نبيين در سبل * انعم اللَّه عليهم من رسل
خود ز فرزندان آدم در فتوح * وز نتاج آنكه بد در فلك نوح
هم ز فرزندان ابراهيم راد * هم ز اسرائيل كامل اعتقاد
وانكسانى را كه بنموديم راه * برگزيديم از جهان بىاشتباه
شد بر ايشان خوانده چو آيات خداى * ميفتادندى به سجده با بكاى
[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 59 تا 63 ]
فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ( 59 ) إِلاَّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ شَيْئاً ( 60 ) جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدَ الرَّحْمنُ عِبادَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّهُ كانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا ( 61 ) لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلاَّ سَلاماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا ( 62 ) تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا ( 63 )
پس باز ماندند از بعد ايشان خلقهايى كه ضايع كردند نماز را و پيروى كردند خواهشها را پس زود باشد كه به بينند شر را ( 59 )
مگر كسى كه توبه كرد و بگرويد و كرد كارى شايسته پس آنها داخل ميشوند بهشت را واستمكرده نميشوند چيزى ( 60 )
بهشتهاى با اقامت دائمى كه وعده كرد خداى بخشنده بندگانش را بناپيدا بدرستى كه باشد وعده او بجاى آورده شده ( 61 )
نشنوند در آنها لغوى مگر سلام و مر ايشانراست روزيشان در آن بامداد و شبانگاه ( 62 )
آنيست آن بهشتى كه بميراث ميدهيم از بندگان خود آن را كه باشد پرهيزگار ( 63 )
آمدند از بعد قوم ذى شرف * باز فرزندان سوء ناخلف
كه نماز ايشان فرو هشتند و پس * پيرو شهوات گشتند و هوس
زود باشد كه رسند از بد سرشت * آن جماعت بر جزاى فعل زشت
جز كه تائب گشته باشند از فساد * مؤمن و صالح شوند از انقياد
در بهشت آيند و راحت بغنوند * هم نه بر چيزى ستم كرده شوند
جنّت عدنى كه از بخشايش او * وعده كرده بر عبادش بىغلو
هست غايب آن بهشت از آن كسان * يا كه ايشانند غايب زان چنان
هستشان ايمان بوعده ذو الجلال * خواهد آمد وعدهء او لا محال
نشنوند از بيهده در وى كلام * اهل جنت جز كه تبريك و سلام
رزق ايشانست از رب الانام * در جنان پيوسته اندر صبح و شام
قصد از اين روز و شب پيوستگى است * ور نه آنجا هيچ صبح و شام نيست
هست ميراث اين بهشت اندر قرار * بر عبادم زانكه شد پرهيزگار
[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 64 تا 73 ]
وَ ما نَتَنَزَّلُ إِلاَّ بِأَمْرِ رَبِّكَ لَهُ ما بَيْنَ أَيْدِينا وَ ما خَلْفَنا وَ ما بَيْنَ ذلِكَ وَ ما كانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ( 64 ) رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما فَاعْبُدْهُ وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا ( 65 ) وَ يَقُولُ الْإِنْسانُ أَ إِذا ما مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا ( 66 ) أَ وَ لا يَذْكُرُ الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ يَكُ شَيْئاً ( 67 ) فَوَ رَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَ الشَّياطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا ( 68 )
ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيعَةٍ أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى الرَّحْمنِ عِتِيًّا ( 69 ) ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِالَّذِينَ هُمْ أَوْلى بِها صِلِيًّا ( 70 ) وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلاَّ وارِدُها كانَ عَلى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا ( 71 ) ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ نَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيها جِثِيًّا ( 72 ) وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا ( 73 )
و فرو نمىآئيم مگر بامر پروردگار تو مر او راست آنچه ميان دستهاى ماست و آنچه در پس ماست و آنچه ميان آنست و نباشد پروردگار تو فراموش كار ( 64 )