بعد از آنكه بود نزديك از كروب * آنكه قومى را ز جا گردد قلوب
يعنى از بيچارگى مرتد شوند * باز گردند از جهاد و بد شوند
پس بر ايشان گشت حق بر توبه باز * زانكه بود ايمانشان دور از مجاز
دادشان توفيق كز وسواسها * توبهها آرند و بپذيرد خدا
چون بر ايشان حق رءوفست و رحيم * دادشان ره بر صراط مستقيم
هم دگر پذيرفت توبه زان سه كس * كز غزا ماندند ايشان باز پس
گفت پيغمبر باصحاب گرام * كه بر ايشان لب ببندند از كلام
هيچ با ايشان نگويد كس سخن * همچنين باشد جدا هر كس ز زن
تا بر ايشان تنگ شد زان امتناع * ارض امكان با وجود اتساع
همچنين شد تنگ دلهاشان ز غم * ميفزود اندوه و غمشان دمبدم
پس ندانستند خود بىاشتباه * نيست از حق جز بسوى او پناه
حق بر ايشان پس بتوبه گشت باز * دادشان توفيق توبه ز اعتزاز
داشت ايشان را بتوبه مستقيم * كوست در هر حال تواب الرحيم
گر بتوابست علمت رهنمون * توبه بپذيرنده يعنى بر فزون
توبه روزى گر كند صد بار كس * جمله را نپذيرد او از بنده بس
و اين بود از رحمت بىمنتها * كاندر او غرقند يك جا ما سوى
اتّقوا اللَّه اى گروه مؤمنان * دور باشيد از خلافى آن چنان
هم شما باشيد اندر قول و دين * از گروه راستگويان باليقين
از صفى بشنو علامتهاى صدق * كيست تا در هر زمان داراى صدق
اول آنكه با فقيران در سلوك * آن چنان باشد كه با شاه و ملوك
ديگران كز مال دنيا زر و گنج * بر ذخيره ننهد از پاداش رنج
هم نگردد عهد او هرگز خلاف * هم نتابد روز دشمن در مصاف
لب نجنباند بحرفى در خطاب * جز كه گويد مر سؤالى را جواب
گر نمايى خويش را آسان بخلق * كانچنانى صادقى و پاك دلق
گفتهاند اين آيه در شأن على است * گر چنين باشد خلاف صدق نيست
زانكه او در راستى معروف بود * بر صفات صادقان موصوف بود
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 120 تا 129 ]
ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ لا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلاً إِلاَّ كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 120 ) وَ لا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً وَ لا يَقْطَعُونَ وادِياً إِلاَّ كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 121 ) وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ( 122 ) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَ لْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ ( 123 ) وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ أَيُّكُمْ زادَتْهُ هذِهِ إِيماناً فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزادَتْهُمْ إِيماناً وَ هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ( 124 )
وَ أَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ وَ ماتُوا وَ هُمْ كافِرُونَ ( 125 ) أَ وَ لا يَرَوْنَ أَنَّهُمْ يُفْتَنُونَ فِي كُلِّ عامٍ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ لا يَتُوبُونَ وَ لا هُمْ يَذَّكَّرُونَ ( 126 ) وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ ( 127 ) لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ( 128 ) فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ( 129 )
نبود مر اهل مدينه را و كسى كه پيرامون آنها باشد از باديهنشينان كه باز مانند از رسول خدا و نه آنان كه بگذرند بسبب نفسهاشان از نفس او اين بسبب آن است كه ايشان نرسد ايشان را تشنگى و نه تعبى و نه گرسنگى در راه خدا و در ننوردند گامى كه بخشم آورد كافران را و نيابند از دشمنى يافتنى مگر آنكه نوشته شود براى ايشان كار خوبى بدرستى كه خدا ضايع نسازد مزد نيكوكاران را ( 120 )
و انفاق نمىكنند نفقه كوچك كمى و نه بزرگ بسيار و قطع نمىكنند واديى را مگر آنكه نوشته شد از برايشان تا جزا دهدشان خدا بخوبتر از آنچه بودند كه مىكردند ( 121 )
و نباشد گروندگان كه بروند همگى پس چرا نرفتند از هر گروهى از ايشان پارهء تا دانشآموزند در دين و تا بيمكننده قومشان را چون باز گردند بسوى ايشان باشد كه آنها بترسند ( 122 )
اى آن كسانى كه گرويديد كارزار كنيد آنان كه نزديكند بشما از كافران و تا بيايند در شما سختى و بدانيد كه خدا با پرهيزكارانست ( 123 )
و چون فرو فرستاده شود سوره پس از ايشان كسى است كه مىگويد كدام از شما افزود او را اين سوره ايمانى پس اما آنان كه گرويدند پس افزود ايشان را ايمانى و ايشان شاد ميشوند بسيار ( 124 )
و اما آنان كه در دلهاشان مرضى است پس افزودشان