همچنين كه كرده بودند آن عرب * بو المكارم و ابيض الوجهش لقب
يا نصارى خوانده او را بو المسيح * وين اسامى بر خدا باشد قبيح
زو باشد كه جزا داده شوند * ملحدان بر آنچه باشند و كنند
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 181 تا 194 ]
وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ ( 181 ) وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ ( 182 ) وَ أُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ ( 183 ) أَ وَ لَمْ يَتَفَكَّرُوا ما بِصاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلاَّ نَذِيرٌ مُبِينٌ ( 184 ) أَ وَ لَمْ يَنْظُرُوا فِي مَلَكُوتِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ وَ أَنْ عَسى أَنْ يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ ( 185 )
مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلا هادِيَ لَهُ وَ يَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( 186 ) يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلاَّ هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا تَأْتِيكُمْ إِلاَّ بَغْتَةً يَسْئَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ اللَّهِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ ( 187 ) قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعاً وَ لا ضَرًّا إِلاَّ ما شاءَ اللَّهُ وَ لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَ ما مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلاَّ نَذِيرٌ وَ بَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 188 ) هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها لِيَسْكُنَ إِلَيْها فَلَمَّا تَغَشَّاها حَمَلَتْ حَمْلاً خَفِيفاً فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّا أَثْقَلَتْ دَعَوَا اللَّهَ رَبَّهُما لَئِنْ آتَيْتَنا صالِحاً لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ ( 189 ) فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً جَعَلا لَهُ شُرَكاءَ فِيما آتاهُما فَتَعالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ ( 190 )
أَ يُشْرِكُونَ ما لا يَخْلُقُ شَيْئاً وَ هُمْ يُخْلَقُونَ ( 191 ) وَ لا يَسْتَطِيعُونَ لَهُمْ نَصْراً وَ لا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ ( 192 ) وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى لا يَتَّبِعُوكُمْ سَواءٌ عَلَيْكُمْ أَ دَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنْتُمْ صامِتُونَ ( 193 ) إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبادٌ أَمْثالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ( 194 )
و از آنان كه آفريديم بر جماعتى باشند كه هدايت يابند به حق و بان عدالت مىكنند ( 181 )
و آنان كه تكذيب كردند آيتهاى ما را به زودى در نورديم مرتبه بمرتبه ايشان را از آنجا كه ندانند ( 182 )
و مهلت مىدهم مر ايشان را به درستى كه گرفتن من سخت است ( 183 )
آيا انديشه نمىكنند كه نيست صاحبشان را جنونى نيست او مگر بيمكنندهء آشكار ( 184 )
آيا نمىنگرند در عجايب آسمانها و زمين و آنچه را آفريده است خدا از چيزى و در آنكه شايد كه باشد بحقيقت نزديك شده باشد اجلشان پس بكدام سخن پس از آن ايمان خواهند آورد ( 185 )
كسى را كه اضلال كرد خدا پس نيست هدايت كننده مر او را و وا ميگذارد ايشان را در زيادى رويشان كه حيران ميباشند ( 186 )
ميپرسند تو را از قيامت كه كى خواهد بود وقوعش بگو جز اين نيست دانش آن نزد پروردگارم ظاهر نمىكند آن را در وقتش مگر او گران آمد در آسمانها و زمين نمىآيد شما را مگر ناگاه مىپرسند از تو كه گويا تو دانايى از راه بسيار پرستيدن از آن بگو نيست علم آن مگر نزد خدا و ليكن بيشتر مردمان نمىدانند ( 187 )
بگو مالك نيستم از براى خود سودى و نه زيانى را مگر آنچه را خواسته باشد خدا و اگر بودم كه مىدانستم غيب را هر آينه بسيار كرده بودم از خير و مس نكرده بود مرا بدى نيستم من مگر بيمكننده و مژده دهنده براى قومى كه مىگروند ( 188 )
اوست كه آفريد شما را از نفس واحد و گردانيد از آن جفتش را تا آرام گيرد به او پس چون در برگرفت آن را برداشت بارى سبك پس مستمر بود به آن پس چون گرانبار شد خواندند خدا پروردگارشان را كه اگر دهى ما را شايسته هر آينه خواهيم بود از شكرگزاران ( 189 )
پس چون داد ايشان را شايسته گردانيدند مر او را انبازان در آنچه داد ايشان را پس برتر است خدا از آنچه شريك مىدانند ( 190 )
آيا شريك مىگردانند آنچه را كه نمىتوانند آفريد چيزى را و ايشان آفريده مىشوند ( 191 )
و نمىتوانند مر ايشان را يارى كردنى و نه خودهاشان را يارى مىتوانند كرد ( 192 )
و اگر بخوانى شما ايشان را بسوى هدايت پيروى نمىكنند شما را يكسانست