غير ايشان يا كه از قوم دگر * بهر تعظيمش فرو بردند سر
ياريش كردند از نزديك و دور * هم شدندش پيرو از ادراك نور
آن چنان نورى كه بر وى داده شد * با وى از حق بود و بفرستاده شد
قصد زان نور است قرآن مجيد * تا ابد باقى است با او هم پديد
تسميهء قرآن از آن آمد بنور * كان حقايقراست كاشف در ظهور
اينگروه ناصران و تابعان * رستگارانند و مرحوم از نشان
بر ولايت گر كنى تعبير نور * نزد اهل حق بود روشن نه دور
بود آن نور ولايت با رسول * كايت از حق يافت در حين نزول
بايد اول هر نبئ در صعود * گردد از نور ولايت با شهود
در نبوت پس شود صاحب علم * با پيمبر پس على بود از قدم
با على زان گفت احمد كاى على * در نهان بودى تو با هر مرسلى
ليك با من در نهان و آشكار * هم تو بودى هم تويى در روزگار
گر خدا خواهد بيانى زين ظهور * گويم اندر آيت اللَّه نور
هست اميدم كو دهد علم و حيات * تا در آنجا باز گويم نور ذات
ليك گويم چون رسيد اينجا كلام * مجملى اندر بيان اين مقام
چون تجلى كرد ذات ذو صفات * اندر اسماء و صفات از غيب ذات
زان تجلى از ظهور سرمدى * ظاهر آمد آفتاب احمدى
از نبوت آن تجلى نام يافت * رتبهء پيغمبرى اتمام يافت
مرو را باشد دو وجهاى پاك دلق * آن يكى بر حق و ديگر سوى خلق
وجه عالى را ولايت دان به حق * كآن بود مطلق ز قيد ما خلق
وحدت بىكثرت اندر افتتاح * باشد آن گر هيچ دانى اصطلاح
خواندهاند اين رتبه را وجه الاحد * مطلقست از اسم و رسم و وصف و حد
وجه دانى كان بخلق ارزانى است * در رسالت جنبهء جسمانى است
با على زان گفت نور واحديم * بر دو صورت بر خلايق آمديم
در مقام نور داريم اتحاد * نيست اثنينيت آنجا يا تضاد
در مقام جسم هم او با من است * مر نبى را روح باقى با تن است
همچنين كز وحدتش ذات وجود * در تجلى داد كثرت را نمود
هم در اين كثرت جز او موجود نيست * گر تو دانى غير از اين محمود نيست
اينقدر كافى بد ار فهمى تمام * باز گردم سوى تفسير كلام
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 158 تا 171 ]
قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعاً الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ يُحيِي وَ يُمِيتُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ كَلِماتِهِ وَ اتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ( 158 ) وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ ( 159 ) وَ قَطَّعْناهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْباطاً أُمَماً وَ أَوْحَيْنا إِلى مُوسى إِذِ اسْتَسْقاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ وَ ظَلَّلْنا عَلَيْهِمُ الْغَمامَ وَ أَنْزَلْنا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 160 ) وَ إِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ وَ كُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ وَ قُولُوا حِطَّةٌ وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ ( 161 ) فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما كانُوا يَظْلِمُونَ ( 162 )
وَ سْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ حاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعاً وَ يَوْمَ لا يَسْبِتُونَ لا تَأْتِيهِمْ كَذلِكَ نَبْلُوهُمْ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ ( 163 ) وَ إِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً قالُوا مَعْذِرَةً إِلى رَبِّكُمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ( 164 ) فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ ( 165 ) فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ ما نُهُوا عَنْهُ قُلْنا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خاسِئِينَ ( 166 ) وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ مَنْ يَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذابِ إِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيعُ الْعِقابِ وَ إِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ ( 167 )
وَ قَطَّعْناهُمْ فِي الْأَرْضِ أُمَماً مِنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَ مِنْهُمْ دُونَ ذلِكَ وَ بَلَوْناهُمْ بِالْحَسَناتِ وَ السَّيِّئاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ( 168 ) فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُوا الْكِتابَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الْأَدْنى وَ يَقُولُونَ سَيُغْفَرُ لَنا وَ إِنْ يَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِثْلُهُ يَأْخُذُوهُ أَ لَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِيثاقُ الْكِتابِ أَنْ لا يَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلاَّ الْحَقَّ وَ دَرَسُوا ما فِيهِ وَ الدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ ( 169 ) وَ الَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِالْكِتابِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ ( 170 ) وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَ ظَنُّوا أَنَّهُ واقِعٌ بِهِمْ خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ وَ اذْكُرُوا ما فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ( 171 )
بگو اى مردمان بدرستى كه من رسول خدايم بسوى شما همه آن خدايى كه مر او راست پادشاهى آسمانها و زمين نيست خدايى مگر او زنده مىكند و مىميراند پس بگرويد به خدا و رسولش آن نبى منسوب بام القرى كه مىگرود به خدا و كلماتش و پيروى كنيد او را باشد كه شما راه را بيابيد ( 158 )
و از قوم موسى امتى باشند كه هدايت مىكنند به حق و به آن عدالت مىكنند ( 159 )
و جدا جدا كرديم ايشان را دوازده سبط امتان و وحى كرديم بموسى چون آب خواستند ازو قومش كه بزن بعصايت آن سنگ را پس روان شد از آن دوازده چشمه بحقيقت دانستند مردم آبخورشان را و سايبان كرديم بر ايشان ابر را و فرو فرستاديم بر ايشان من و سلوى را بخوريد از پاكيزههاى آنچه روزى كرديم شما را و ستم نكردند بر ما و ليكن بودند كه به خودشان ستم مىكردند ( 160 )
و هنگامى كه گفته شد مر ايشان را ساكن شويد اين قريه را و بخوريد از آن هر جا كه بخواهيد و بگوئيد فرو نه از ما بار گناهان را و داخل شويد در راه سجدهكنان ميآمرزيم براى شما گناهان شما را زود باشد كه افزائيم اجر نيكوكاران را ( 161 )
پس بدل كردند آنان كه ستم كردند از ايشان گفتارى غير آنچه گفته مر ايشان را پس فرو فرستاديم بر ايشان عذابى از آسمان بسبب بودنشان كه ستم كردند ( 162 )
و بپرس ايشان را از قريه كه بود