[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 38 تا 46 ]
قالَ ادْخُلُوا فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ فِي النَّارِ كُلَّما دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَها حَتَّى إِذَا ادَّارَكُوا فِيها جَمِيعاً قالَتْ أُخْراهُمْ لِأُولاهُمْ رَبَّنا هؤُلاءِ أَضَلُّونا فَآتِهِمْ عَذاباً ضِعْفاً مِنَ النَّارِ قالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَ لكِنْ لا تَعْلَمُونَ ( 38 ) وَ قالَتْ أُولاهُمْ لِأُخْراهُمْ فَما كانَ لَكُمْ عَلَيْنا مِنْ فَضْلٍ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ ( 39 ) إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْها لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ وَ لا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِياطِ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ ( 40 ) لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهادٌ وَ مِنْ فَوْقِهِمْ غَواشٍ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ ( 41 ) وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 42 )
وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدانا لِهذا وَ ما كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْ لا أَنْ هَدانَا اللَّهُ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِّ وَ نُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوها بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( 43 ) وَ نادى أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قالُوا نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ ( 44 ) الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ يَبْغُونَها عِوَجاً وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ كافِرُونَ ( 45 ) وَ بَيْنَهُما حِجابٌ وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يَعْرِفُونَ كُلاًّ بِسِيماهُمْ وَ نادَوْا أَصْحابَ الْجَنَّةِ أَنْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ لَمْ يَدْخُلُوها وَ هُمْ يَطْمَعُونَ ( 46 )
گويد خدا داخل شويد در امتانى كه بحقيقت گذشتند پيش از شما از پريان و آدميان در آتش هر گاه داخل شوند امتى لعنت مىكند هم كيش خود را تا وقتى كه ملحق شوند به يكديگر در آن همه گويند آخرشان از براى اولشان پروردگار ما اينها گمراه گردند ما را پس بده ايشان را عذابى مضاعف از آتش گويد از براى هر يك دو چندانست و ليكن نميدانيد ( 38 )
و گويند اولشان مر آخرشان را پس نيست شما را بر ما هيچ فضلى پس بچشيد عذاب را بسبب آنچه بوديد كه كسب ميكرديد ( 39 )
بدرستى كه آنان كه تكذيب كردند آيتهاى ما را و سركشى كردند از آن گشوده نشود از براى ايشان درهاى آسمان و داخل نميشوند بهشت را تا وقتى كه درآيد شتر نر در سوراخ سوزن و همچنين سزا دهيم گناهكاران را ( 40 )
مر ايشانراست از دوزخ بسترى و از بالاشان پوششها و همچنين سزا ميدهيم ظالمان را ( 41 )
و آنانى كه گرويدند و كردند كارهاى شايسته تكليف نميفرمائيم نفسى را مگر به اندازه طاقتش آن گروه اهل بهشتند ايشان در آن جاودانيانند ( 42 )
و بيرون كشيديم آنچه بود در سينههاشان از كينه ميرود از زير ايشان نهرها و گويند ستايش مر خدايى را كه هدايت كرد ما را به اين و نبوديم كه هدايت يابيم اگر نه آن بود كه هدايت كرده بود ما را خدا بتحقيق آمدند فرستادگان پروردگار ما به حق و ندا كرده شدند كه اينست آن بهشتى كه بميراث داده شديد آن را بسبب آنچه بوديد كه ميكرديد ( 43 )
و ندا كردند اهل بهشت اهل دوزخ را كه بحقيقت يافتيم آنچه وعده كرد ما را پروردگار ما حق پس آيا يافتيد شما آنچه وعده كرد پروردگارتان حق گفتند آرى پس ندا كند نداكننده ميانشان كه لعنت خدا بر ستمكاران ( 44 )
آنان كه باز ميدارند از راه خدا و ميخواهند آن را كژ و ايشان بآخرت كافرانند ( 45 )
و ميان آن دو تا حجابيست و بر اعراف مردانىاند كه ميشناسند همه را بعلامتشان و ندا كردند اهل بهشت كه سلام بر شما داخل نشده بودند آن را و ايشان طمع ميداشتند ( 46 )
تا بدوزخ چون به يكديگر رسند * جمله گويند آن كسان كه پيروند
پيشوايان را ز روى اضطرار * كاى خدا اين مفسدان بد شعار
از ره افكندند ما را بر غلط * پس بر ايشان ده عذابى از سخط
كن دو چندان اين جماعت را عذاب * ز آتش دوزخ كه كردند اكتساب
حقتعالى گويد ايشان را جواب * كه دو چندان جمله را باشد عذاب
پيشوايان را بر اضلال و ضلال * پيروان را بهر تقليد و جدال