حضرت فرمود هر دو خوبند . معاوية بن عمار گويد كه من بعد ازين گفتم كه در خوبى ايشان حرفى نيست اما حرف در افضليت ايشان است حضرت فرمود افضل آن كسى است كه اكثر اوقات او بدعا بگذرد ، آيا نشنيدهاى قول خداى تعالى را كه فرموده
ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ
و ميتواند كه مراد از دعا عبادت باشد بقرينهء :
إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي
بنا برين ، استجب لكم بمعنى « اثبكم » خواهد بود يعنى عبادت كنيد مرا تا بازاى آن ثواب دهم شما را بدرستى كه آنان كه تكبر ورزند از عبادت من مستحق جهنم خواهند بود در اصول كافى از زراره روايت كرده كه
« قال ابو عبد اللَّه عليه السّلام الدعاء هو العبادة التي قال اللَّه عز و جل :
إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي
الاية
و
فى ادعية الصحيفة السجادية : و قلت
ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ
، فسميت دعاءك عبادة و تركه استكبارا و توعدت على تركه دخول جهنم داخرين »
يعنى و گفتى دعا كنيد كه من قبول دعاى شما ميكنم بدرستى كه كسانى كه تكبر كنند از عبادت من يعنى از دعاى من زود باشد كه درآيند در جهنم در حالتى كه خوار و حقيرند پس نام كردى دعا را و طلب كردن مطالب را از درگاه تو عبادت و گفتى بجاى « عن دعائى ، عن عبادتى » و ترك دعا را تكبر نام كردى كه گفتى : يستكبرون و وعيد كردى بر ترك بدى بدخول دوزخ در حال خوارى .
پوشيده نماند كه اين كلام مؤيد توجيه اولست
اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ
معبود بر حق آن كس است كه گردانيد يعنى آفريد براى انتفاع شما شب تاريك را تا آنكه ساكن شويد و استراحت كنيد در شب
وَ النَّهارَ مُبْصِراً
و آفريد روز را در حالتى كه مضيء و روشن است يا در حالتى كه بيننده است و اسناد ابصار بنهار بطريق مبالغه است به اين معنى كه چون جميع چيزها بوسيلهء روز ديده مىشود گويا روز بيننده است ظاهر اين بود كه بمقابلهء « لتسكنوا فيه ، لتصبروا به » گفته شود ليكن بواسطهء اشعار