[ سوره غافر ( 40 ) : آيات 7 تا 9 ]
الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَ مَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَ قِهِمْ عَذابَ الْجَحِيمِ ( 7 ) رَبَّنا وَ أَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 8 ) وَ قِهِمُ السَّيِّئاتِ وَ مَنْ تَقِ السَّيِّئاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ( 9 )
الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ
آنانى كه برميدارند عرش را
وَ مَنْ حَوْلَهُ
و آنان كه در اطراف عرشاند
يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ
تنزيه ميكنند تنزيهى كه مقترنست بستايش پروردگار ايشان
وَ يُؤْمِنُونَ
به و ايمان مىآرند به پروردگار خود
وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا
و طلب آمرزش ميكنند از او براى آنانى كه ايمان آوردهاند و استغفار چنين كنند كه
رَبَّنا
اى پروردگار ما
وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً
احاطه كردهاى تو هر چيزى را از روى بخشش و دانش
فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا
پس بيامرز آنانى را كه توبه كردند
وَ اتَّبَعُوا سَبِيلَكَ
و پيروى كردند راه تو را كه طريق ايمانست
وَ قِهِمْ عَذابَ الْجَحِيمِ
و نگهدار ايشان را از عذاب آتش سوزان . بعد از طلب غفران ذكر وقايه از عذاب بواسطهء تأكيد است و درين آيه دلالت است بر اينكه غفران ذنوب بعد از توبه بطريق تفضل است نه بطريق وجوب زيرا كه اگر بطريق وجوب مىبود احتياج بدعاء حاملين عرش و غير آنها نمىبود
رَبَّنا
اى پروردگار ما
وَ أَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ
و داخل كن ايشان را در بهشتهاى دائمى
الَّتِي وَعَدْتَهُمْ
آن بهشتهايى كه وعده دادهاى تو ايشان را بدخول در آن بهشتها
وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ
معطوفست بر ضمير « هم » در « و ادخلهم » اى : و ادخلهم و ادخل معهم من صلح من آبائهم و ازواجهم و ذرياتهم يعنى و نيز داخل كن با آنها در بهشت كسانى را كه عمل صالح شايسته كردند از پدران آنها