معترفيد كه معبود بر حق بر همه چيزى قادر و تواناست پس ترك عبوديت اينچنين قادرى و پرستيدن جماداتى كه عاجز و قاصرند غايت سفاهت و نهايت جهالتست ايراد كاشفات و ممسكات بصيغهء جمع مؤنث با آنكه مراد از آن معبودان باطله است اشارت بر كمال ضعف و عجز آن معبودانست چنانچه زنان در غايت ضعف عقل و كمال عجزند
قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ
بگو اى محمد كافيست مرا خداى تعالى در ايصال منفعت و دفع مضرت
عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ
بر او نه بر غير او توكل ميكنند توكل كنندگان و كارهاى خود را بجناب كبرياى او واميگذارند .
كار خود گر به خدا بازگذارى حافظ * اى بسا عيش كه با بخت خداداده كنى
پس در مقام تهديد ميفرمايد كه :
قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ
بگو اى محمد اى قوم من عمل كنيد بر حالتى كه هستيد و به قدر جهد و طاقت خود در تكذيب و اهلاك من بكوشيد
إِنِّي عامِلٌ
اى : انى عامل على مكانتى يعنى بدرستى كه من نيز عملكنندهام بر حالتى كه دارم و به قدر جهد و طاقت خود در ترويج كلمهء توحيد و اعلاى دين حق جديد ميكوشم
فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ
پس زود باشد كه بدانيد
مَنْ يَأْتِيهِ
آن كسى كه را كه بيايد به او در ميان ما و شما
عَذابٌ يُخْزِيهِ
عذابى كه رسوا كند او را
وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ
و فرود آيد برو عذابى كه دايم باشد .
[ سوره الزمر ( 39 ) : آيات 41 تا 42 ]
إِنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدى فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ ( 41 ) اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها وَ الَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَ يُرْسِلُ الْأُخْرى إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 42 )
إِنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ
بدرستى كه ما فرو فرستاديم بر تو اين كتاب را كه