تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — صفحة 732

النَّاسَ بِما كَسَبُوا و اگر مؤاخذهء كردى خداى تعالى مردمان را بدانچه كسب كردند از شرك و عصيان ما تَرَكَ عَلى ظَهْرِها ترك نكردى بر پشت زمين مِنْ دَابَّةٍ هيچ جاندارى را كه حركت كند در زمين و همه را از شآمت آنها بعقوبت گرفتار كردى و بعضى گفته‌اند كه مراد از دابه انسانست وَ لكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى و ليكن پس مياندازد آنها را و تعجيل نمىكند در عذاب تا وقت نام برده شده در لوح المحفوظ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ پس چون بيايد وقت اهلاك و استيصال ايشان فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِعِبادِهِ بَصِيراً پس بدرستى كه خداى تعالى هست باحوال بندگان خود بينا و ميداند كه وقت هلاك هر كسى در چه وقت است و در همان وقت بهلاكتشان خواهد رسانيد يفعل اللَّه ما يشاء و يحكم ما يريد .