تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — صفحة 66

از « آياتِنا كُلَّها » آن نه آيهء معهوده باشد كه مخصوص بفرعون بود فَكَذَّبَ پس تكذيب كرد موسى را از غايت عناد و سركشى ، يا آنكه تكذيب كرد معجزات را به اينكه حمل آن معجزات بسحر نمود وَ أَبى و سرباز زد از قبول ايمان و از اطاعت موسى . قالَ گفت فرعون بموسى أَ جِئْتَنا آيا آمده‌اى تو بسوى ما لِتُخْرِجَنا مِنْ أَرْضِنا تا بيرون كنى ما را از زمين ما كه مصر است و خود مالك آن گردى بِسِحْرِكَ يا مُوسى بسحر خود اى موسى ؟ فَلَنَأْتِيَنَّكَ پس هر آينه بياريم ما براى تو بِسِحْرٍ مِثْلِهِ سحرى مانند سحر تو تا با تو معارضه كنيم فَاجْعَلْ بَيْنَنا وَ بَيْنَكَ مَوْعِداً پس بگردان و مقرر كن ميان ما و ميان خود وعده‌اى به جهت معارضه كه لا نُخْلِفُهُ خلاف نكنيم آن را نَحْنُ وَ لا أَنْتَ نه ما و نه تو مَكاناً سُوىً منصوب بنزع خافض است . اى « فى مكان سوى » يعنى مقرر كن وعده در جاى مستوى كه در آن بلندى و پستى نباشد تا همه مردم نظارهء آن توانند كرد . قالَ گفت موسى مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّينَةِ اى « وقت موعدكم يوم الزينة » يعنى وقت وعدهء شما روز زينت و آرايش قبطيان است كه آن روز عيد ايشان بود وَ أَنْ يُحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى معطوف است بر الزِّينَةِ اى « موعدكم يوم ان يحشر الناس ضحى » يعنى وعدهء شما روزى است كه جمع كرده شوند مردمان در وقت چاشت ، و حضرت موسى آن روز را تعيين كرد تا ظهور حق و زهوق باطل على رؤس الاشهاد سمت وقوع پذيرد و خبر آن به اطراف و اكناف عالم رسد . فَتَوَلَّى فِرْعَوْنُ پس برگشت فرعون از مجلس و بخلوت درآمد فَجَمَعَ كَيْدَهُ اى « فجمع ذوى كيده » يعنى بعد از رفتن بخلوت جمع كرد صاحبان كيد و مكر خود را كه مراد از آن سحره‌اند و مىتواند كه « كيد » بمعنى « ما يكاد به » باشد يعنى پس جمع كرد فرعون آن چيزى را كه به آن كيد و مكر مينمودند از سحره و آلات سحر ايشان ، ترجمهء ثانى اعم از اول است ثُمَّ أَتى پس آمد به آن مكان مستوى كه وعده‌گاه است