از
« آياتِنا كُلَّها »
آن نه آيهء معهوده باشد كه مخصوص بفرعون بود
فَكَذَّبَ
پس تكذيب كرد موسى را از غايت عناد و سركشى ، يا آنكه تكذيب كرد معجزات را به اينكه حمل آن معجزات بسحر نمود
وَ أَبى
و سرباز زد از قبول ايمان و از اطاعت موسى .
قالَ
گفت فرعون بموسى
أَ جِئْتَنا
آيا آمدهاى تو بسوى ما
لِتُخْرِجَنا مِنْ أَرْضِنا
تا بيرون كنى ما را از زمين ما كه مصر است و خود مالك آن گردى
بِسِحْرِكَ يا مُوسى
بسحر خود اى موسى ؟
فَلَنَأْتِيَنَّكَ
پس هر آينه بياريم ما براى تو
بِسِحْرٍ مِثْلِهِ
سحرى مانند سحر تو تا با تو معارضه كنيم
فَاجْعَلْ بَيْنَنا وَ بَيْنَكَ مَوْعِداً
پس بگردان و مقرر كن ميان ما و ميان خود وعدهاى به جهت معارضه كه
لا نُخْلِفُهُ
خلاف نكنيم آن را
نَحْنُ وَ لا أَنْتَ
نه ما و نه تو
مَكاناً سُوىً
منصوب بنزع خافض است . اى « فى مكان سوى » يعنى مقرر كن وعده در جاى مستوى كه در آن بلندى و پستى نباشد تا همه مردم نظارهء آن توانند كرد .
قالَ
گفت موسى
مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّينَةِ
اى « وقت موعدكم يوم الزينة » يعنى وقت وعدهء شما روز زينت و آرايش قبطيان است كه آن روز عيد ايشان بود
وَ أَنْ يُحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى
معطوف است بر
الزِّينَةِ
اى « موعدكم يوم ان يحشر الناس ضحى » يعنى وعدهء شما روزى است كه جمع كرده شوند مردمان در وقت چاشت ، و حضرت موسى آن روز را تعيين كرد تا ظهور حق و زهوق باطل على رؤس الاشهاد سمت وقوع پذيرد و خبر آن به اطراف و اكناف عالم رسد .
فَتَوَلَّى فِرْعَوْنُ
پس برگشت فرعون از مجلس و بخلوت درآمد
فَجَمَعَ كَيْدَهُ
اى « فجمع ذوى كيده » يعنى بعد از رفتن بخلوت جمع كرد صاحبان كيد و مكر خود را كه مراد از آن سحرهاند و مىتواند كه « كيد » بمعنى « ما يكاد به » باشد يعنى پس جمع كرد فرعون آن چيزى را كه به آن كيد و مكر مينمودند از سحره و آلات سحر ايشان ، ترجمهء ثانى اعم از اول است
ثُمَّ أَتى
پس آمد به آن مكان مستوى كه وعدهگاه است