تو در آنجا آب و گل را . على بن ابراهيم آورده كه سليمان جنود نامعدود خود را حكم كرد كه براى قبيلهء سبا از درياى يمن نهرى بيرون آرند كه جارى باشد تا بلاد هند و جنود سليمان مطابق حكم او نهرى چنين بيرون آوردند و سدى عظيم نيز از سنگ و صاروج بر آن كشيدند و مجارى در آن نهر قرار دادند كه تا اهل سبا به قدر حاجت آب از آنجا بمزارع و باغات خود جارى سازند و اين اهل سبا را دو بوستان بود يكى در طرف راست بلاد ايشان و ديگرى در جانب چپ آن و تا ده روز راه وسعت و فسحت آن دو بوستان بود و چون درختان سايهدار و اشجار پرثمار سر بر سر هم داده شاخها سر بهم آورده بودند و مترددين درين ده روز راه اصلا شعاع آفتاب را نميديدند و همه بسايه راه ميرفتند و مع هذا آن جماعت سر بعصيان و نافرمانى برآورده كفران نعم الهى نمودند و هر چند صلحاى آن قوم ايشان را منع مينمودند و از عذاب منتقم حقيقى مىترسانيدند فائدهاى مترتب نميگرديد و ايشان متنبه نميگشتند پس حق تعالى در مقام استرداد نعمت خود درآمده و موشهاى بزرگ بر آن سد كه جنود سليمان بسته بودند گماشت و آن موشها سنگهاى آن سد را در اندك مدتى بيرون كشيده سدى بدان استحكام و استوارى را در هم شكستند و چون مانعى در راه آب نماند سيلى عظيم آمده جميع بلاد آنها را خراب كرد و قلع اشجار نمود چنانچه حق تعالى از آن خبر ميدهد كه :
[ سوره سبإ ( 34 ) : آيات 15 تا 19 ]
لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتانِ عَنْ يَمِينٍ وَ شِمالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ ( 15 ) فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَواتَيْ أُكُلٍ خَمْطٍ وَ أَثْلٍ وَ شَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ ( 16 ) ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا وَ هَلْ نُجازِي إِلاَّ الْكَفُورَ ( 17 ) وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بارَكْنا فِيها قُرىً ظاهِرَةً وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً آمِنِينَ ( 18 ) فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ وَ مَزَّقْناهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ( 19 )