و در كتاب علل الشرائع از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه :
« انزلت فى أمير المؤمنين عليه السّلام و أتباعه من شيعتنا ينامون فى اول الليل فاذا ذهب ثلثا الليل أو ما شاء اللَّه فزعوا الى ربهم راغبين راهبين طامعين فيما عنده »
يعنى آيت «
تَتَجافى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ
» نازل گردانيده شده در شأن امير المؤمنين عليه السّلام و تابعان او از پيروان و دوستان ما كه ايشان در اول شب ميخوابيدند پس چون دو ثلث شب يا آنچه خداى تعالى خواسته بود ميگذشت برميخاستند و پناه بسوى پروردگار خود ميبردند در حالتى كه رغبتكنندگان و ترسندگان و طمعدارندگان بودند در آنچه در نزد پروردگار ايشانست از مثوبات اخروى . و مفاد اينحديث مخصوص نماز شب نيست بلكه اعم است از نماز و از ذكر و فكر صنايع بدايع الهى جل شأنه و عظم برهانه
فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ
پس نميداند هيچ نفس
ما أُخْفِيَ لَهُمْ
آنچه پنهان داشته شده است براى شب خيزان و نفقهكنندگان
مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ
از روشنى چشمها يعنى از چيزهايى كه بدان چشمها روشن گردد از دريافت درجات عاليهء بهشت . و چون قيام شب امريست مخفى ، حضرت خفى الالطاف ثواب آن را نيز مخفى داشته . على بن ابراهيم از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه نيست هيچ عملى نيكو كه بنده آن را بجاى آرد مگر آنكه آن را ثوابى است در قرآن كه حق تعالى بيان آن كرده مگر نماز شب كه ثواب آن را در قرآن بيان نكرده بواسطهء بزرگى شأن آن چنانچه فرموده «
فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ
» و اين حديث دلالت دارد بر آنكه آيت مذكوره در حقّ بپادارندگان نماز شب است . و در جوامع الجامع آورده كه در حديث قدسى حق تعالى فرموده :
« اعددت لعبادى الصّالحين ما لا عين رأت و لا اذن سمعت و لا خطر على قلب بشر بله ما اطلعتهم عليه ، اقرأوا أن شئتم .
فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ
» بلكه مانند كيف مبنى بفتح است بمعنى سوى يعنى آماده كردهام از براى بندگان نيكوكار خود چيزى را كه هيچ چشمى