يا بُنَيَّ
اى پسرك من
إِنَّها
بدرستى كه كل واحد از حسنه و سيئه
إِنْ تَكُ
اگر باشد در خوردى
مِثْقالَ حَبَّةٍ
هموزن دانهاى
مِنْ خَرْدَلٍ
از خردل كه كوچكترين حبوباتست
فَتَكُنْ فِي صَخْرَةٍ
پس باشد آن هموزن حبه در اندرون سنگى عظيم
أَوْ فِي السَّماواتِ
و يا در ميان آسمانها
أَوْ فِي الْأَرْضِ
يا در ميان زمين
يَأْتِ بِهَا اللَّهُ
بياورد آن را خداى تعالى در موقف حساب و بر علم كامل او پوشيده نباشد
إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ
بواسطهء آنكه خداى تعالى لطيفست يعنى علم او احاطه بر مخفى دارد
خَبِيرٌ
داناست بكنه و حقيقت هر چيزى
يا بُنَيَّ أَقِمِ الصَّلاةَ
اى پسرك من بپاى دار نماز را بواسطهء تكميل نفس خود
وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ
و امر كن بنيكويى و نهى كن از بدى براى تكميل غير خود
وَ اصْبِرْ عَلى ما أَصابَكَ
و صبر كن بر آن چيزى كه به تو رسد از شدايد و آلام
إِنَّ ذلِكَ
بدرستى كه آنچه تو را به آن امر كردهايم
مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ
از مقطوعات امور است يعنى آن چيزيست كه عزم و قطع بر آن واقع شده و به هيچ وجه ترك آن جايز نيست .
وَ لا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ
و ميل مده و مگردان روى خود را براى مردمان چنانچه فعل متكبرانست . و در تفسير على بن ابراهيم مذكورست : يعنى ذليل و خوار مكن روى خود را به جهت طمع نزد مردمان
وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً
و مرو در زمين در حالتى كه با فرح شديد و شادى تمام باشى . و از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام مرويست كه يعنى راه مرو در زمين ببزرگى و عظمت
إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ
بدرستى كه خداى تعالى دوست نميدارد هر خرامنده بطريق تكبر و بسيار فخركننده و نازشكننده را
وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ
و اقتصاد كن در رفتن خود يعنى نه