فَآتِ
پس بده اى محمد
ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
به صاحب قرابت نزديكتر خود حق او را
وَ الْمِسْكِينَ
و بده حق مسكين را
وَ ابْنَ السَّبِيلِ
و حق راه گذر را و دغدغه در تنگى معاش مكن كه اگر حق آنها را بدهم بىچيز خواهم ماند منبسط سازندهء ارزاق چنين نخواهد كرد و چنانچه در سورهء بنى اسرائيل گذشت ميتواند كه مراد از مسكين و ابن سبيل از صاحبان قرابت حضرت باشند تا آيت مذكوره اشارت بمصارف خمس باشد و ميتواند كه غير صاحبان قرابت باشند تا اشارت بمصارف زكات باشد . پوشيده نماند كه على بن ابراهيم بطريق صحيح حديث طولانى در باب غصب فدك از حضرت صادق آل محمد صلى اللَّه عليه و آله روايت كرده و در ضمن آن حديث مذكورست كه چون آيت
فَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
نازل گرديد حضرت سيد الرسل فدك را به حضرت سيدة النسا عليها السلام داد و اين آيت كريمه مصدر بواو در سورهء بنى اسرائيلست و درين سوره مصدر به كلمه فاست بنا برين ذكر سبب نزول آيهء سورهء بنى اسرائيل درين جا وجهش معلوم نيست و چند نسخهء تفسير على بن ابراهيم كه كاتب الحروف ديده نقل آيت مصدر بواو است مگر آنكه غلط از كتاب باشد و مؤيدش اينست كه در مجمع البيان آورده كه ابو سعيد خدرى و غير او روايت كردهاند كه چون آيت
فَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
نازل گرديد به حكم خداى تعالى فدك را حضرت رسالتپناه صلى اللَّه عليه و آله به حضرت فاطمهء زهرا عليها السلام داد و بعد ازين گفته كه : و هو المروى عن ابى جعفر و ابى عبد اللَّه عليهما السلام ليكن در سورهء بنى اسرائيل احاديث گذشت كه سبب اعطاء فدك آيت
وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
مصدر بواو بوده و معلومست كه آيت مصدر بواو و مصدر بفاء در يك وقت نازل نشدهاند پس هر دو آيت سبب اعطا كردن به ميزان عقل مستقيم سنجيده نميشود اللَّه تعالى اعلم