و ذكر خداى تعالى صافيست از كدورت غرض و ايضا ذكر خداى تعالى باقى و ذكر بنده فانيست و از آنچه در كافى در كتاب فضل القرآن از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده چنين مستفاد مىشود كه معنى آيت اينچنين است كه : بدرستى كه نماز نهى مىكند مؤمنانرا از فحشا و منكر يعنى از متابعت ائمهء ضلال و هر آينه ذكر خداى تعالى يعنى ائمهء خداى تعالى بزرگترند از نماز در منع اتباع ائمه ضلال زيرا كه نماز به زبان حال منع مىكند و ائمهء هدى منع ميكنند به زبان مقال
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَصْنَعُونَ
و خداى تعالى ميداند آنچه را كه شما ميكنيد و بر وفق آن جزا و سزا خواهد داد .
وَ لا تُجادِلُوا أَهْلَ الْكِتابِ
و جدال و نزاع مكنيد با اهل كتاب كه يهود و نصارىاند
إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
مگر بخصلتى كه آن نيكوتر باشد يعنى برفق و مدارا با ايشان گفتگو كنيد كه شايد بدينوسيله بدون تشهير سيف تابع حق شوند
إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ
مگر با آنان كه ستم كردند ازين اهل كتاب و در وادى عناد خوض نمودند كه بايد شمشير را در ميان ايشان حكم گردانيد . و بعد ازين در بيان طريق احسن ميفرمايد كه
وَ قُولُوا
و بگوئيد بايشان كه
آمَنَّا
ايمان آوردهايم ما
بِالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْنا
به آن چيزى كه فرو فرستاده شده بسوى شما يعنى ايمان آوردهايم به قرآن
وَ أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ
و به آن چيزى كه فرو فرستاده شده بسوى شما يعنى بتورات و انجيل و زبور
وَ إِلهُنا وَ إِلهُكُمْ واحِدٌ
و خداى ما و خداى شما يكيست
وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
و ما مر خداى خود را انقياد كنندگان و فرمان بردارانيم .
[ سوره العنكبوت ( 29 ) : آيات 47 تا 49 ]
وَ كَذلِكَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ فَالَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مِنْ هؤُلاءِ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلاَّ الْكافِرُونَ ( 47 ) وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كِتابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بِيَمِينِكَ إِذاً لارْتابَ الْمُبْطِلُونَ ( 48 ) بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلاَّ الظَّالِمُونَ ( 49 )