بنمايى مرا آنچه وعده داده ميشوند به آن كفار از عذاب و عقاب
رَبِّ فَلا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
اى مع القوم الظالمين يعنى اى پروردگار من مگردان مرا با گروه ستم - كاران و بيرون كن مرا از ميان ايشان در وقت نزول عذاب تا نرسد به من آنچه بايشان مىرسد . اين توجيه موافق كلام صاحب مجمع البيانست و تصدير شرط و جزاء بكلمهء « رب » بجهة زيادتى در تضرعست . و بعضى چنين توجيه كردهاند كه يعنى مگردان مرا قرين ايشان در عذاب . و چون اقتران حضرت با كفار در عذاب محالست در دفع اين گفتهاند كه مىتواند اينسخن بطريق تواضع و شكست نفس باشد و يا تنبيه باشد بر - اينكه شآمت ظلم بمرتبهايست كه به بىگناه نيز سرايت مىكند . مخفى نماند كه از احاديث چنين مستفاد مىشود كه مراد از ما يوعدون آن عذابيست كه وعده داده شدهاند كافران در رجعت زيرا كه از جابر بن عبد اللَّه منقولست كه او گفت من شنيدم در روز فتح مكه كه حضرت رسالتپناه صلى اللَّه عليه و آله خطبه خواندند و در آن خطبه فرمودند كه : ايها الناس من شما را چنين ميبينم كه بعد از من از دين حق برگرديد و كافر شويد و با هم مقاتله كنيد و گردن يكديگر را بزنيد و اگر شما چنين كنيد هر آينه بيابيد مرا در ميان لشگرى كه با شما مقاتله كنم و بزنم شما را بشمشير .
در اينهنگام جبرئيل منكب ايسر حضرت را گرفت و حضرت به طرف او متوجه گرديد و گفت بگو كه مىيابيد مرا در ميان لشگرى كه با شما مقاتله كنم يا مىيابيد على را كه با شما جنك كند و حضرت رسالتپناه صلى اللَّه عليه و آله نيز چنين بيان فرمودند و بعد از آن اين آيه نازل گرديد كه «
قُلْ رَبِّ إِمَّا تُرِيَنِّي ما يُوعَدُونَ
» تا آخر . و پوشيده نيست كه قتال حضرت رسالتپناه صلى اللَّه عليه و آله بعد از فوت با ايشان در حين رجعت تحقق خواهد يافت .
وَ إِنَّا عَلى أَنْ نُرِيَكَ ما نَعِدُهُمْ لَقادِرُونَ
و بدرستى كه ما كه پروردگار عالميانيم بر اينكه بنمائيم به تو آنچه كه وعده داديم بايشان از عذاب و نكال هر آينه تواناييم