فَذَرْهُمْ پس بگذار اى محمد اين كافران بىدين را فِي غَمْرَتِهِمْ در گرداب ضلالت و جهالت خودشان حَتَّى حِينٍ تا هنگامى كه آن وقت كشته شدن ايشانست در معركهء قتال يا وقت فوت و موت ايشان . أَ يَحْسَبُونَ آيا گمان ميكنند اين كافران أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِينَ اينكه آن چيز كه ما ميدهيم و مدد ميكنيم ايشان را به آن چيز از مال و پسران نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ مسارعت ميكنيم براى ايشان به آن چيز در نيكوئيها ؟ يعنى بايد كه گمان نكنند ايشان كه آنچه ما از مال و فرزند بايشان عطا كرده‌ايم آن مسارعتى است از جانب ما در دادن خيرات بايشان بَلْ لا يَشْعُرُونَ بلكه ايشان نميدانند كه اين امداد استدراج است نه مسارعت در خيرات و نيكوئيها مانند حيوانات كه هيچ مشعور به آنها نيست كه تربيت به آب و علف به جهت كشتن آنهاست . بعد از ذكر احوال كافران بيان حال مؤمنين مىكند و ميفرمايد كه :

إِنَّ الَّذِينَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ ( 57 ) وَ الَّذِينَ هُمْ بِآياتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ ( 58 ) وَ الَّذِينَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لا يُشْرِكُونَ ( 59 ) وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلى رَبِّهِمْ راجِعُونَ ( 60 ) أُولئِكَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ هُمْ لَها سابِقُونَ ( 61 ) إِنَّ الَّذِينَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ بدرستى كه آنان كه ايشان از خوف پروردگار خود و از ترس عذاب او مُشْفِقُونَ حذر كنندگانند از معاصى وَ الَّذِينَ هُمْ بِآياتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ و آنان كه ايشان بآيات پروردگار خود كه قرآن و ساير معجزات دالهء بر قدرت كاملهء ربانيست ايمان مىآرند و تصديق ميكنند وَ الَّذِينَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لا يُشْرِكُونَ و آنان كه ايشان بپروردگار خود شرك نمىآرند نه شرك جلى و نه شرك خفى وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا و آنان كه ميدهند اين زمان آنچه داده‌اند قبل ازين از أنواع خيرات و مبرات