امام حسين عليه السّلام مصداق آيهء
الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ
است زيرا كه آن حضرت وقتى كه يزيد عليه اللعنه ميخواست كه او را بشام آورد از خوف آن لعين بىدين گريخته به طرف كوفه آمد تا آنكه ملعونين ازل و ابد آن سيد شباب اهل جنت را در ارض طف كه كربلاست شهيد كردند و چون حضرت از خوف و هراس يزيد ملعون از ديار خود بيرون آمد حق است كه آن ملعون حضرت را از ديار خود اخراج نموده و در حديث سابق شنيدى كه :
« و جرت فى آل محمد الذين اخرجوا من ديارهم و اخيفوا »
و چون آيهء
أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ
در حق مهاجرين نيز نازل شده پس ظاهر اضافهء « ديار » بضمير « هم » دال بر اينست كه اهل مكه مالك خانههاى مبنيه در ارض مكه هستند و بيع و شر او اجاره و استجاره در آن جايز است و خلاف شرع نيست و اين معنى قبل ازين گذشت
وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ
و اگر نه دفع كردن خداى تعالى بودى مردمان را
بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ
بدل بعض است از « الناس » و معنى «
وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ
» اينست كه
وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ
ببعضهم يعنى اگر نميبود دفع كردن خداى تعالى بعض مردم را ببعضى ديگر ايشان
لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ
هر آينه ويران كرده شدى صومعههاى رهبانان زمان عيسى عليه السّلام
وَ بِيَعٌ
و كليساهاى نصارى
وَ صَلَواتٌ
و معابد يهودان . بعضى از افاضل عرفاء معاصرين ايد اللَّه تعالى ظلال عرفانهم گفته : « صلوات » كنايس اليهود و قيل : اصله صلوثا بالثاء المثلثة بالعبرية بمعنى المصلى فعربت . و حاصل كلام آنكه « صلوات » كه بمعنى معابد يهودان است در اصل به زبان عبرى صلوثا بثاء مثلثه بوده بمعنى مكان نماز و بعد از آن عربان در صلوثاء تصرف كرده به زمان خود صلوات گفتند
« و فى مجمع البيان قرأ جعفر بن محمد سلام اللَّه عليهما : صلوات بضم الصاد و اللام »
و ممكن است كه صلوات جمع صلاة باشد مثل حجرات و حجره و بعضى گفتهاند كه صوامع معابد نصارى است و بيع معابد يهودان و مراد از « صلوات » نمازهاى واجبى است و مراد از هدم آن منع گزاردن نماز و قتل نمازكنندههاست
وَ مَساجِدُ
و منهدم كرده